U werd bijna een jaar geleden geschorst omdat u uw mannelijke collega's op het Utrechtse Vader Rijn College niet langer een hand wenste te geven. Kunt u uitleggen waarom u dat besluit nam?
Het besluit om mannelijke collega’s niet te begroeten middels het schudden van handen is voortgekomen uit mijn godsdienst, de islam. Conform mijn godsdienst is het voor mij niet toegestaan lichamelijk contact te hebben met het andere geslacht. Nadat de kennis over deze zaak tot mij was gekomen, en ik bewust was van het feit dat de islam deze regels kent uit bescherming voor mezelf en het andere geslacht, heb ik voor mijzelf het weloverwogen besluit genomen deze regel te willen naleven. Zodoende respecteer ik mijn lichaam en het lichaam van het andere geslacht door elk lichamelijk contact te vermijden. Ik ervaar het schudden van handen met het mannelijke geslacht als een ongewenste intimiteit waarvan ik mezelf en elk ander wil behoeden. Wat is er geweldiger dan een godsdienst die ons beschermt tegen zaken die wij met ons brein niet kunnen bevatten?

U werd in het gelijk gesteld door de Commissie Gelijke Behandeling. Heeft dat wat opgeleverd? En wat verwacht u van de bestuursrechter?
De Commissie Gelijke Behandeling heeft geoordeeld dat het Vader Rijn College verboden onderscheid heeft gemaakt op grond van godsdienst. Het advies van de Commissie is echter juridisch niet bindend. Daarom heeft de school besloten zich te distantiëren van het advies van de Commissie. Desondanks ben ik van mening dat het advies van de Commissie op vele wijzen heeft geleid tot positieve aspecten. Door het oordeel van de Commissie heb ik meer vertrouwen gekregen in het Nederlandse rechtssysteem, dat ook in gevoeligere zaken objectiviteit weerspiegelt. Tevens heeft het oordeel mij extra gedreven om een zaak aan te spannen tegen discriminatie en welke vorm van inperking van godsdienstvrijheid dan ook. Ik heb meer hoop voor de toekomst dat niet alle deuren van wederzijdse integratie gesloten zijn, en de deur van dialoog te allen tijde open is en wordt ondersteund door het rechtssysteem. Ik vertrouw erop dat de bestuursrechters het recht in al haar objectiviteit zullen vertegenwoordigen, en dat het recht zal zegevieren. 

Onlangs werd nog een Utrechtse onderwijsassistent geschorst omdat hij volgens de school waar hij werkte de islam ‘te actief’ uitdroeg. U gaf collega's geen hand meer. Waarom kunt u uw geloof niet thuis laten? Mijn geloof is geen rugtasje dat ik kan en wil dragen wanneer ik daar behoefte aan denk te hebben. De islam is geen godsdienst die je ergens in je dagelijkse leven tussen probeert te proppen wanneer het je uit komt. Integendeel, de islam is een levenswijze en de basis van mijn leven, en binnen de grenzen van mijn godsdienst en het recht, probeer ik mijn leven zo goed mogelijk in te richten. Dat betekent dat ik mijn godsdienst te allen tijde en overal moet kunnen praktiseren zolang ik mezelf of een ander daarmee niet schaad. Schrijft het wetboek mij voor dat ik slechts in huis mijn grondrecht van vrijheid van godsdienst mag uitoefenen?

U bent ondertussen bijna een jaar op non-actief gesteld. Wat heeft u het afgelopen jaar gedaan? Het afgelopen jaar heb ik me in het bijzonder gericht op het bijdragen aan begrip voor mijn godsdienst, wederzijds respect en integratie, onder andere door mee te helpen bij het organiseren van conferenties. Ook heb ik als vrijwilliger gewerkt voor meerdere stichtingen die met name wederzijds begrip en integratie beogen. 

Ooit was het uw droom om voor de klas te staan. U kon, als hoogopgeleide Marokkaanse, een voorbeeld zijn voor veel kinderen op de vmbo-school waar u les gaf. Heeft u nooit spijt gehad van uw beslissing? Ik heb nooit spijt gehad van mijn weloverwogen beslissing om mannen geen hand te geven, integendeel, ik ben juist erg blij dat ik deze beslissing heb genomen. Hoewel deze hele gang van zaken niet mijn bedoeling is geweest, ben ik er juist van overtuigd dat ik als hoogopgeleide praktiserende moslima een voorbeeld kan zijn aangezien ik heb bewezen dat het één niet zonder het ander hoeft te gaan. Als hoogopgeleide moslima wil ik me niet genoodzaakt voelen om mijn godsdienst op te moeten geven of mijn identiteit te laten verwateren. Integendeel, ik heb geleerd om te vechten voor mijn godsdienst op alle wettelijke toegestane manieren, en geen discriminatie te aanvaarden en verplicht te worden in het maken van een keuze tussen werk/participatie of mijn godsdienst. Net zoals elke andere Nederlander, heb ik recht op beide zaken. Ik hoop dat men door mijn zaak inziet dat men zeker niet moet opgeven, maar standvastig moet zijn, en voor de eigen godsdienst moet opkomen middels alle beschikbare wettelijke manieren.