Na een korte vakantie in Groningen zit ik met mijn vriendin in de trein terug naar huis. Ik ga regelmatig op vakantie in eigen land. Het was een heerlijke tijd. Ik houd van Nederland.

Tijdens de terugreis hoor ik op de radio, dat er twee moskeeën in Haarlem zijn beklad met white power symbolen en hakenkruizen. Het is mij onduidelijk of het aantal actieve rechts-extremisten stijgt in Nederland, maar nu deze mensen met haat hebben toegeslagen in de vredige stad waar ik geboren en getogen ben, word ik diep geraakt. Ik moet direct denken aan de vele herinneringen die ik heb aan thamziza Al Arahman (moskee De Genadevolle), een van de vier moskeeën die de stad telt. Ik was er regelmatig te vinden; voor koranlessen, om de salat (gebed) te verrichten, het gezamenlijk nuttigen van een maaltijd tijdens islamitische feestdagen, voor verschillende festiviteiten (geboortes en trouwerijen bijvoorbeeld), af te spreken met vrienden en om afscheid te nemen van mijn vader toen hij daar lag opgebaard.

Zieke ideologie

Al Arahman blijkt uiteindelijk niet een van de bekladde moskeeën te zijn, maar dat maakt de actie er niet minder verwerpelijk om. De racisten achter deze misdaad hebben deze zondige actie in naam van hun zieke ideologie gepleegd. Ze zijn bang voor moslims en uiten hun angst op een dergelijke manier. Maar hoe zit het met de hardwerkende huis-tuin-en-keuken-burger die de actie afkeurt, maar het gebedshuis wel als een mysterieuze plek beschouwd waar misschien allerlei plannen worden gemaakt om de islam wereldkundig te maken. Ik vraag mij af of deze nette burger weet wat er zich in de moskee afspeelt. Ik betwijfel het.
De moskee heeft meer weg van een sociaal centrum waar voor een klein gedeelte de islam wordt beleden in de vorm van het gebed en preken, maar voor een nog groter deel worden er activiteiten voor de gemeenschap georganiseerd en is het een ontmoetingsplek. Honderden mensen zijn elke dag in de weer om het huis van god draaiende te houden. Twee vrijwilligers van thamziza Al Arahman zijn zelfs geridderd en niet voor de vele gebeden die zij hebben verricht, maar voor hun jarenlange vrijwillige inspanningen voor de gemeenschap. Van de vele mensen die ik in de thamziza heb ontmoet door mijn talloze bezoeken heb ik gemerkt dat een groot deel niet echt religieus is, maar zij gaan naar de moskee vanwege haar sociale functie. En daarbij bedoel ik niet die enkele haatzaaiende moskeeën met hun (inmiddels) BN-imams, die onrustig worden wanneer ze een week niet in het nieuws zijn geweest. Nee, ik spreek hierover de moslim die naar de moskee gaat om vrienden te ontmoeten, uitgenodigd te worden voor een dis en naar het weer in Marokko informeert. Het praktiseren van de islam lijkt vaak een bijzaak.

Zelf ga ik tegenwoordig nog zelden naar de moskee, maar dat is een theologische discussie waar ik u hier niet mee zal lastig vallen. Toch zal onze huisimam, wanneer ik hem mocht tegenkomen mij te allen tijde begroeten, vragen hoe het met mij en de familie gaat en vertellen dat de deur van zijn moskee altijd open staat voor het gebed, een kom soep en een dadel. Deze laffe daad van de white power-dwepers maakt mij nerveus – dus laat staan de mensen die dagelijks gebruik maken van de moskee.

Ik hoop daarom dat de gemeente Haarlem en haar politiekorps hun uiterste best zullen doen om de daders op te speuren en te berechten. De straf moet niet bestaan uit een tijd in de bajes doorbrengen, maar het verrichten van een stage in een van de bekladde moskeeën om al die moskee-vrijwilligers te helpen bij hun werk. Maar, nog belangrijker, ook roep ik de gewone burger op van dit land om ongegronde vooroordelen niet te laten regeren. Wanneer u met een boog om een moskee loopt, omdat u het gevoel heeft dat het daar niet pluis is, bezoek dan eens uw plaatselijke moskee, de deur staat open.

<sub>Asis Aynan is columnist voor wereldjournalisten.nl

Dit artikel verscheen eerder in NRC Handelsbald van 25 juli jl.</sub>