Voor de één een kwelling voor de ander een zegen, de maand Ramadan. We zijn nu zo’n vijf dagen bezig en ik als die hard vaster heb geen enkele moeite met deze maand, alhoewel mijn maag zo tegen het einde van de ochtend en nog een paar keer ’s middags luidruchtig protesteert. Het is de maand waarin iedereen die zich ook maar een beetje moslim voelt alles uit de kast haalt om de gemeenschap te laten zien dat ze vromer zijn dan de paus. Onzin natuurlijk, je kunt niet het hele jaar zondigen en verwachten dat door één maand vasten alle zonden van je ziel schoongeveegd worden. Het is gewoon hypocriet en ronduit blond om zoiets te verwachten. Je hebt ook van die mensen die eigenlijk parttime moslim zijn en tijdens de Ramadan acute darmklachten krijgen om zo het vasten te ontwijken. En om hun daad kracht bij te zetten gaan ze langs de arts voor een vrijbrief zodat ze met een gerust hart aan iedereen kunnen verkondigen dat een dokter heeft gezegd dat vasten absoluut niet is toegestaan. Wie houden ze nu eigenlijk echt voor de gek.

Instant harira

Zelf vast ik omdat ik moslim ben in hart en nieren en omdat ik het geloof voel in mijn lichaam en bij alles wat ik doe altijd het goede voor het slechte plaats. Ik doe het omdat Allah dat van mij vraagt. Mijn God, onze God! Bovendien is de Ramadan een magische maand. Je kunt je niet voorstellen hoe intens de smaak van voedsel is als je een hele dag niets hebt gegeten. Hoe je andere zintuigen verscherpt worden en hoe kostbaar een eerste hap voedsel is. Je verbreekt het vasten met een zoete dadel en een flinke lepel harira. Een dikke, geurige soep die elke avond tijdens de vastenmaand wordt geserveerd. Een delicatesse die naar mijn mening echt alleen door mijn moeder het beste bereid word. Ik heb ooit een poging gewaagd met zo’n instant harira, je weet wel uit zo’n pakje waarop dan een mooie kom met de perfecte harira afgebeeld staat. Allemaal leugens, dat kan ik je wel vertellen.

Bij ons thuis begint het met de voorbereiding van de chebekia, een zoete deegknoop, om het maar zo simpel mogelijk uit te leggen, en briwat, een zoete bladerdeeg driehoekje gevuld met amandelspijs. Daar wordt dan van beide soorten (in mijn moeders geval 3 soorten) genoeg van gemaakt om de hele maand mee door te komen. Naast de harira een onmisbare hap en iets wat, bij ons thuis, echt maar één keer per jaar gemaakt wordt. Simpelweg omdat het de rest van het jaar de charme van de Ramadan mist net zoals pepernoten in april. Daar zit toch ook niemand op te wachten.

Plaatjes uitknippen

Als jong meisje bracht ik de vastenmaand door met het uitknippen van plaatjes waar de lekkerste gerechten op afgebeeld stonden. Deze plakte ik in een leeg schrift waar ik dan de hele dag naar staarde en fantaseerde over hoe ze zouden smaken. Tja, kinderen doen nu eenmaal gekke dingen en gezien mijn aard was het vrij logisch dat ik zoiets krankzinnigs kon bedenken. Tegenwoordig als jonge vrouw is het vasten voor mij meer dan alleen maar niet eten. Het heeft een diepere betekenis, je plaatst je voor even in de schoenen van degenen die niets hebben, niet eens schoon drink water. Je voelt voor even hun honger en je waardeert die eerste dadel meer als je beseft dat er mensen op aarde zijn die hun dag niet eindigen met het verbreken van vasten maar met de dood. Probeer het ook, vast één dag mee en voel een honger die je nooit hebt gekend.

 Ramadan mubarak (goede Ramadan)!