Toen ik net was afgestudeerd heb ik geleerd wat het is om afgewezen te worden. Tientallen brieven schreef ik en ik ben geen enkele keer uitgenodigd. Gelukkig konden uitzendbureaus en vrienden wel een gesprek regelen en zo kwam ik aan mijn baantjes. Ik ga nu weer solliciteren. Na 7,5 jaar bij mijn huidige werkgever ga ik mijn diensten op de best mogelijke manier aanbieden bij een nieuwe werkgever.  Maar ik ben bang, zo bang  voor welke potentiële werkgevers ik dit keer zal aantreffen. Met wat voor malle vragen zullen ze me nu gaan bestoken? En hoe zullen mijn reacties zijn, zal ik goed reageren? 

Brief nu okay

Tijden zijn veranderd, inmiddels krijg ik met mijn solliciatiebrieven wèl uitnodigingen binnen. Mijn brieven zijn goed. Nee, ze zijn uitstekend en origineel. Ik kreeg daar bij mijn huidige werkgever destijds complimenten over. En ook onlangs, daar waar ik ben afgewezen, kreeg ik complimenten over de originaliteit. Ik ben dan ook geoefend in het schrijven van sollicitatiebrieven. Ik produceer er 1 of 2 per week.
De score tot nu toe? 4 Brieven geschreven, 3 keer uitgenodigd.Twee keer bij een ministerie en twee keer bij een gemeente. Ik zoek namelijk wederom een functie als senior-beleidsmedewerker. Wat niet veranderd is, is dat ik soms rare vragen krijg, net als vroeger:

- Wat vind je man van je ambities (ik solliciteerde als teamleider bij de ING, baan toen gekregen, want ik gaf het antwoord van onderdanig Turks vrouwtje dat écht écht een geweldig leuke moderne Turkse man thuis heeft);
- heb je een bidplaats nodig en kan/mag je 's avonds werken (tijdellijke baan als office manager bij een incassobureau, baan niet gekregen, terwijl ik geen bidplaats nodig had en echt, echt wel 's avonds kon werken indien nodig).

Maar de houding?

En ik kan er nu dus 1 toevoegen aan het lijstje: "Denk je dat je wel eens intimiderend overkomt en hoe ga je daar mee om?" (sollicitatie voor projectadviseur bij een ministerie, dus niet als senior maar onder mijn huidige niveau, baan niet gekregen). Tja, waar deze vraag vandaan kwam begreep ik ter plekke niet. Mijn hersenen draaiden overuren, in een razend tempo probeerde ik te bevatten wat mijn toekomstige leidinggevende vroeg en wat hij mogelijk, eventueel, wellicht wilde horen. Ik had namelijk iets gezegd over mijn enthousiasme en dat mijn werktempo hoog is en men mij eerder moet afremmen dan aanmoedigen. Wat had dat met intimiderend overkomen te maken? Vond hij (man, in de 40) me wellicht intimiderend? Oh jee, dat is helemaal niet de bedoeling. Maar ze eindigden met de vragen wanneer ik kon beginnen en hoeveel ik wilde verdienen. Dat gaf hoop.

Toch ben ik het niet geworden “ondanks een zeer positieve indruk, voldeed iemand anders beter aan de eisen”. Zou deze vraag ook aan een Nederlandse mannelijke sollicitant gevraagd zijn? Ik weet zeker van niet. Maar een Turks-Nederlandse vrouw mag niet intimiderend (lees: direct, assertief, bruisend van energie) zijn. Ik zal me maar aanpassen de volgende keer.

meer Opinies & columns »

Bron: Wereldjournalisten