In Marokko werken twee Nederlandse columnisten. De een is Kees Beekmans, hij schrijft voor de Groene Amsterdammer. Fadoua Bouali is de ander, zij publiceert haar stukken in de Volkskrant. Beekmans gaf, voor zijn vertrek naar Marokko, les op een Amsterdamse praktijkschool. Elke week liet hij in zijn de serie De Praktijkschool ons zien hoe geflipt de mocro’s uit West wel niet zijn. Nu lezen wij wat voor een rot, idioot, hypocriet, seksistisch, corrupt, ondemocratisch, racistisch en intolerant land Marokko is. Om de logica te voltooien besloot Beekmans een Marokkaanse vriendin te nemen.

Maar in zijn bijdrages aan de Groene bracht hij lezend Nederland onder andere op de hoogte van de Marokkaanse verkiezingen en de verschillende affaires rondom journalisten. Hij heeft er zelfs voor gezorgd dat de homoseksuele romanschrijver Abdellah Taïa onlangs in het Nederlands werd uitgegeven (Broederliefde). Als Beekmans niet over Abdellah Taïa had geschreven, hadden wij hem niet gekend. Toch wil ik het hier niet over Beekmans hebben, maar over die andere Nederlandse columnist.

Fadoua Bouali

Fadoua Bouali zegde haar baan als verpleegster op om de Marokkaanse geest te doorgronden, in columns te vatten en naar de Nederlander te communiceren. Om dit te verwezenlijken heeft ze een prachtige plek in het katern Het Betoog aangeboden gekregen. In Marokko is de titel van haar wekelijkse column (zo heet trouwens ook de column van Kees Beekmans). Bouali’s stukjes hadden beter de naam Ergens Opgepend kunnen dragen. Zelden lees ik een verhaal uit Marokko. Ik moet u ook bekennen dat ik niet elke week haar stukken lees, maar als ik zaterdagmorgen tijd heb voor een cappuccinosessie dan neem ik ze door. De schrijfster zit vaak in Nederland, Egypte of in Israël. Als ze dan toevallig in Marokko is, dan is ze met een paar dikke dames in Casablanca dijenvet aan het verbranden.

As the world turns

De auteur van Bevrijd door Allah houdt namelijk van hardloopwedstrijden. Wel doet ze dit alleen met vrouwen en het liefst met islamitische (gesponsord door Nike) vrouwen. Bouali is er van overtuigd dat (Marokkaanse) vrouwen door snel te lopen emancipatie kunnen bereiken. En daar heeft ze groot gelijk in! Als de (Marokkaanse) vrouw klappen krijgt van haar man dan kan ze tenminste naar het blijf-van-mijn-lijfhuis sprinten. Ik denk dat het volgende boek van Bouali de naam Bevrijd door een heel snel rondje te rennen zal dragen.

Het lichaam zware inspanningen laten verrichten kan zeer interessante overpeinzingen opleveren. Zie het marathonboek van Abdelkader Benali of de wielerverhalen van Tim Krabbé. Helaas zijn de reflecties bij Bouali van het niveau van As The World Turns. Tijdens het sporten verfoeit de sprintster de Marokkaans-Nederlandse mannen waar ze ooit in Nederland mee heeft gedatet. Tijdens elk afspraakje was ze haar potentiële Mohammed na dertig seconden al zat.

Kif en maraboets

Je wenst dat ze na het hardlopen om zich heen zou kijken en de lezer van de Volkskrant het Marokko schenkt dat hij nog niet kent. Zo horen wij niets over al die journalisten die in de gevangenis worden gegooid, waarom er nog geen referendum heeft plaatsgevonden betreffende de zaak Sahara, of er tegenwoordig acceptatie is voor de berbertaal en cultuur door de centrale overheid, welke geniale kunstenaars Marokko rijk is en die wij in Nederland niet kennen, hoe je kif moet roken, de ‘vrouwendemonstratie’ in de Marokkaanse stad Tilmi, waar de cactusvruchtenverkoper die langs de weg staat van droomt, waar die zwarte Afrikaanse vrouw die elke dag door de stad strompelt met haar pasgeboren kindje nu eigenlijk vandaan komt en waarom de maraboets (heiligencultuur) dreigen uit te sterven. Ze mag voor mijn part schrijven over de markt van Alhoceima waar steeds minder vis te koop is, omdat de Méditerranée zeewezenloos aan het worden is, maar vertel ons alsjeblieft verhalen.

Maar helaas

Dat doet Bouali niet, want na de geëmancipeerde dijenvet-verbranding stapt ze in een heerlijk warm bad. In de kuip speelt ze met haar gele badeendje. Bouali pakt het plastic beestje, brengt het naar haar getuite lippen en sluit haar ogen. In gedachten kust ze haar ware Mohammed. Soms wordt Bouali gestoord door externe ruis, ze schudt dan afkeurend het hoofd. Geërgerd kijkt ze door het raam naar buiten. Haar ogen zien straatvegers, politieagenten, lijmsnuivers, scholieren, wandelaars, taxichauffeurs en marktkooplui, allemaal mensen waar ze heel weinig mee opheeft. Dan bedankt ze god en zijn profeet en belooft plechtig dat ze snel over hen zal schrijven.