Geheel undercover arriveerde ik samen met mijn schoonzusje in Cothen, een dorp in de buurt van Utrecht, dat met zijn boerenlandschap in een sierlijk omlijst schilderij uit de 18e eeuw thuishoorde. Na een tijd lopen nam een euforisch gevoel bezit van ons en een korte huppelsessie was onvermijdelijk. Het duurde even maar uiteindelijk vonden we het buurthuis waar dit unieke event zou plaatsvinden.

We werden bij de ingang vriendelijk verwelkomd door een naamgenote en mede-initiatiefnemer en daarmee was meteen ook mijn undercover naar de knoppen, “oh jij bent Hayat, de vrouw van Rachid, initiatiefnemer van het feest”, en alsof ik nog niet genoeg verraden was, stond mijn man even verderop, lippen getuit, om me te begroeten. Ik gaf hem een snelle kus en hulde me weer in mysterie.

In de lobby stond een inschrijftafel waar elke man en vrouw zijn/haar gegevens op een kaart kon invullen. Deze kaarten werden dan gebruikt voor de zogenaamde mektab box, de doos van het lot. Spanning en sensatie, en enorm effectief voor de verlegen medemens. De mektab box werkte als volgt: gedurende de avond werden telkens twee kaarten gepakt. Op de kaarten stond een nummer en als jouw nummer werd geroepen dan ging je naar de lobby, waar je kennis maakte met het andere gekozen nummer. Je wist pas met wie je kennis ging maken op het moment dat je tegenover elkaar zat. Vijf minuten lang mocht je elkaar het islamitische hemd van het lijf vragen. Was je het na die vijf minuten zat, dan nam je beschaafd afscheid. Maar als je die persoon wel zag zitten dan kon je natuurlijk tot in lengte der dagen met elkaar in de zaal verder kletsen.
De tweede manier om elkaar beter te leren kennen was de zogenaamde mystery date. Hierbij werden twee deelnemers tegenover elkaar gezet met een afscheiding tussen hen in. Na een kort vragenvuur was het de keuze aan beiden om het schot weg te halen of niet. Je kon dus voor eeuwig anoniem blijven of halsoverkop verliefd worden na verwijdering van het schot.

Ik liep naar de zaal en zocht een strategische plek uit. Ik verzocht mijn man om de rest van de avond uit mijn buurt te blijven en nam samen met mijn lieftallige schoonzus plaats aan een nog lege tafel. In de zaal was de stemming door een verlicht plafond, sierlijk gedrapeerde doeken en the swinging DJ Saif, er al aardig ingebracht. Er waren ook al enkele tafels bezet. Achter mij zaten twee dames van middelbare leeftijd te wachten op wat er komen ging. Voor me zag ik een tafel met mannen in diverse kleuren en leeftijdscategorieën. Ze voelden zich veilig bij hun eigen geslacht - dat zag ik, en dat baarde me zorgen want het was natuurlijk wel de bedoeling dat ze ging mixen. Maar de avond was nog jong en de vrouwtjes waren in de meerderheid, het kon nog alle kanten op.
De gasten druppelden binnen en wierpen zenuwachtige en nieuwsgierige blikken naar elkaar. Onze tafel werd kleurrijk overrompeld door Algerijnse zussen die bij nader inzien gewoon lol wilden maken, want de geschikte kerel hadden zij vanachter hun mascarawimpers niet gespot. Ik voelde me geroepen ze een handje te helpen en scande de zaal in de hoop iets mannelijks, midden 40 aan te treffen. Ik deed hier en daar een suggestie maar de dames hadden hun eigen keuring allang gedaan. Ze hoopten in ieder geval voor het einde van de avond een dansje te kunnen wagen op de nog lege dansvloer. Daarin kon ik ze wel tegemoetkomen. Ik riep mijn naamgenote en stelde voor om het publiek op te roepen de dansvloer te bestormen. Niet lang daarna stonden de Algerijnse vrouwtjes te swingen op de meeslepende oosterse klanken. Twee lefgozers schuifelden al heupwiegend richting de vrouwen, maar hun lokroep werd helaas niet beantwoord en dat resulteerde in veel vrouwelijk schoon maar weinig mannelijk ego op de dansvloer.

Het feest kwam goed op gang en een column die de fabulous Samira el Kandoussi ten gehore bracht haalde de deelnemers dichter bij elkaar. Haar woorden waren voor alle moslims herkenbaar, zij omschreef ons pad naar het huwelijk als een lang, ingewikkeld proces (voor de vrouwen voornamelijk), in één hilarische column. Haar levensmotto was: ‘blijf puur’ - of eigenlijk waren het de woorden van haar moeder, die in mijn ogen de moeder van ons allen kon zijn.

Ik hoopte dat er snel een single kerel bij onze tafel zou komen zitten. Ik was tenslotte niet voor niets undercover. De avond liep op zijn eind en ik was nog niet aangesproken. Wel was mijn man, ondanks herhaaldelijke dreigblikken, een paar keer langsgekomen. Mijn schoonzus miste haar man en verliet het feest halverwege de avond. Daar zat ik dan alleen, te wachten op die ene kerel die mijn column naar een hoogtepunt kon brengen. Ik had alleen vrouwen aan mijn tafel ontvangen en was bang dat mijn undercover-act in een groot fiasco zou eindigen.

De lichten van de zaal gingen aan en mijn incognito-bezoek was officieel voorbij. Ik strompelde naar de bar en bedacht dat ik me eigenlijk best had vermaakt met dank aan de Algerijnse zusters.
“Hey waarom heb ik jou vandaag nog niet gezien”, uit het niets stond een jongeman voor mijn neus.
“Omdat ik in de hoek zat”, antwoordde ik.
Hij moest lachen “en waarom zit jij in de hoek?”
Voordat ik ad rem uit de hoek kon komen hoorde ik mezelf al iets stoms zeggen “Ik zit altijd in een hoek”, alsof dat normaal is, tjongejonge wat een loser ben ik toch.
De man was niet geschrokken van zoveel stommiteit, sterker nog, hij reikte mij zijn hand en stelde zich voor. Ik deed hetzelfde.
“Waar kom je vandaan”, vroeg hij vriendelijk.
“Tilburg”, antwoordde ik “en jij?”
“Uit Amsterdam, maar vertel eens hoe zijn de mensen in Tilburg”.
En ja hoor, voor de tweede keer trad ik uit mijn lichaam en antwoordde als een schaap “Tilburgers zijn hartelijk, open maar ook grof, Amsterdammers zijn gewoon grof”.
De man keek me lachend aan en vroeg als laatste poging tot een volwassen gesprek, “maar ben jij single?”
Ik kon niet anders dan de waarheid vertellen en daarmee was het gesprek en de avond beëindigd.
Een geslaagde avond voor hen die met de juiste intentie kwamen, zochten en misschien zelfs wel vonden. Een minder geslaagde avond voor mij als undercover reporter, misschien een volgende keer maar gewoon in burka komen….