1. Wat vind je van de berichtgeving over allochtonen en aanverwante zaken?

Het is veel te hijgerig. Als het over integratie gaat, gaat het vooral over moslims. Dat is maar één van de groepen! Er is weinig ruimte voor verdieping. De media zijn weinig creatief in het zoeken naar andere deskundigen en woordvoerders. Ik zou ook graag wat meer relativering en humor zien.

2. Hoe zou je dat kunnen veranderen?

Het vervelende is dat de grote media op zoek zijn naar kopers, kijkcijfers, hits, dat soort dingen. Het is moeilijk om dat te doorbreken. Je moet dus blijven proberen om ander nieuws onder de aandacht te brengen, andere invalshoeken, zoals jullie bijvoorbeeld ook doen.

3. Hoe krijg je het voor elkaar om het Allochtonenweblog zo up-to-date te houden?

Daar zit veel vrije tijd in. Meestal zit ik ’s morgensvroeg en ’s avonds laat achter mijn pc om het bij te werken. Die rss-feeds zijn heel handig en via google news vind ik veel. Ik heb een redelijk netwerk dus veel aankondigingen en persberichten krijg ik vanzelf. Ik schrijf ook heel snel, dat helpt natuurlijk. Ik had een ‘webassistent’ zoals zij zichzelf noemde, maar die zit nu in Brussel en kan dit er niet meer bij doen. Het is inderdaad veel in je eentje, vooral omdat dit niet het enige is wat ik doe. Ik heb nu ook een punt bereikt dat ik denk óf ik moet wat vrijwilligers erbij gaan zoeken óf ik moet het gaan beperken.

4. Wat drijft je om door te gaan met het Allochtonenweblog?

Het was eigenlijk begonnen als een grap. Ik was bezig met het schrijven van een scenario over een tuinman die een weblog bijhield. Ik wist niets van weblogs af. Het leek me wel leuk om me daar wat meer in te verdiepen. Toen ben ik er zelf een begonnen, het Allochtonenweblog dus. Ik had helemaal niet de bedoeling om er zoiets groots van te maken, anders had ik er wel een andere naam voor verzonnen (lacht), maar het werd veel bezocht. Dat was en is een stimulans om ermee door te gaan. En dan kom ik weer terug op het punt van die eenzijdige berichtgeving. Ik wilde een bijdrage leveren aan het doorbreken van die eenzijdige berichtgeving en dan niet in de vorm van een weblog met alleen positief nieuws. Het was de bedoeling om wat meer stukken van gastschrijvers en mezelf op de site te plaatsen, maar door tijdgebrek komt dat er te weinig van. Je kunt je dus afvragen of je op deze manier wilt doorgaan en alles maar moet plaatsen op het Allochtonenweblog zonder zelf dat tegengeluid te geven. Vandaar dat ik me nu aan het bezinnen ben op de vraag hoe nu verder.

5. Je doet naast het Allochtonenweblog nog veel meer: scenario’s en boeken schrijven, werken bij het ACB, je eigen weblog bijhouden. Wat zijn je ambities voor de komende tijd?

Ik wil meer fictie schrijven. In het najaar komt mijn eerste roman, Isa, uit. Het is een absurdistisch verhaal over een liefdesrelatie tussen een man en een vrouw. Zij is een powerfeministe die vindt dat vrouwen zich te veel aanpassen en streeft naar absolute autonomie binnen haar relatie, hij pikt alles van haar om de relatie met haar te behouden. Al met al geen goede basis voor een relatie. Ik ben nog van plan om in een ander stuk een parallel te trekken met de integratiediscussie: hoe vind je de balans tussen het aanpassen en het in eigen waarde laten van groepen in de samenleving. Ik ben net klaar met een nieuwe publicatie voor het ACB: ‘Gekleurde verwachtingen’ over trends op het gebied van integratie. Die verschijnt eind deze maand. Wat het Allochtonenweblog betreft sta ik dus op een tweesprong. Daar moet ik binnenkort echt een beslissing over nemen. Mijn eigen weblog was ik begonnen om andere onderwerpen aan bod te laten komen, dat heb ik helaas te weinig kunnen doen. Misschien binnenkort weer?