Eerst kwam het WK van 2006…En dan de kwalificaties in 2007…voor de EK van 2008. Overal kwamen ‘mijn’Roemenië en ‘ons’ Nederland elkaar tegen. Gemengde gevoelens voor een Roemeense die met een Nederlander getrouwd is. Gemengde gevoelens voor de Nederlander die met een Roemeense getrouwd is. Jammer genoeg zijn ‘mijn’ Roemenen niet sterk genoeg voor Oranje geweest. En ze liggen eruit. En ze moeten naar huis. Mijn verdriet kan alleen maar gecompenseerd worden door mijn ontzettend enthousiaste man. Oranje gaat door!!

Apart van de commotie rond de wedstrijd verbaas ik me nog steeds over alles wat er in de rest van het land gebeurt. Dit jaar is het een voetbaljaar. Het EK-jaar oftewel, het Oranje-EK-jaar.

Dit jaar (ook) werd ik opeens in een onherkenbaar land wakker: het Oranje Land. Mijn ‘wijkburen’ hebben de straten en huizen in oranje gekleed. Ze sparen welpjes en dragen brulshirts. Ze rijden in oranje geverfde auto’s met oranjeleeuw-staarten, eten oranje tompoes, trommelen op de trom-pet. Er is een lifestyle geboren en voor een paar maanden leeft iedereen mee. Maar waarom…? Zou de rest van de wereld zich afvragen. Ah nou…dit is een lang verhaal. Of integendeel een kort verhaal…afhankelijk van de prestaties van de nationale voetbalploeg van dit jaar. In 2006 was het een kwestie van weken, zou het dit jaar een kwestie van maanden en maanden worden?

“Wij de Nederlanders hebben een reputatie hoog te houden!” hoor ik vaak. En iedereen doet mee. Soms echt op z’n Nederlandse: “Waarom heb je je auto vol vlaggetjes? Je bent niet eens een voetbal fan!” , vraag ik verbaasd aan een kennis. "Ah…dat! Ik heb ze gratis gekregen bij mijn boodschappen! Ik kon ze toch niet laten liggen!?”

‘Mijn’ Roemenië is voor de kwartfinale al uitgeschakeld. En zo is mijn dubbel gevoel ook weg. Voor de volgende wedstrijden ben ik honderd procent Oranjefan. Ik heb mijn eigen redenen hiervoor. Een enorme oranje hoed en een oranje T-shirtje bijvoorbeeld. Pas gekocht. Stonden mij zo leuk! Ik kon ze niet laten liggen!