Het is Caners laatste werkdag bij Bureau Inburgering in Utrecht. Het lid van het managementteam is bezig met het opruimen van zijn werkkamer in het gebouw aan de Kaatstraat. Zijn werk heeft hij inmiddels overgedragen aan zijn opvolger. Hij is zichtbaar in zijn sas. “Voor mij voortaan geen files en lange reistijden meer om op mijn werk te komen”, lacht hij. Eind juli vertrekt hij namelijk voorgoed uit Nederland. Samen met zijn vrouw en twee kinderen verhuist hij naar Denizli, een stad in Turkije. Een half uur daar vandaan ligt zijn nieuwe werkplek: een witgoedzaak die hij van zijn schoonvader overneemt.

Opluchting

Van ambtenaar in Nederland naar ondernemer in Turkije, is dat geen grote stap? Caner: “Het zal een opluchting zijn! Als eigen baas kun je alles zelf bepalen. Natuurlijk heb je wel verantwoordelijkheden, maar die zijn te overzien. Het is een kleine onderneming met drie werknemers die bovendien goed loopt.” Het zal ook wel wennen zijn, geeft hij toe. “Ik ben in Nederland eraan gewend geraakt dat alles goed georganiseerd is. Dat zal in Turkije anders zijn."

Caner woonde tot zijn achttiende in Turkije en kwam naar Nederland om te studeren. Inmiddels woont hij achtentwintig jaar in Nederland. Zijn vrouw, die in het onderwijs werkt, is al zeventien jaar hier. Zij heeft altijd de wens gehad om te remigreren naar Turkije omdat ze haar familie mist.

Geen omgeving voor kinderen

Bij Caner wordt de wens om terug te keren ook door andere factoren ingegeven: “Het sociale klimaat jegens allochtonen is in Nederland verslechterd. De tendentieuze berichtgeving, de politieke discussies à la Wilders, het is geen omgeving waar je je kinderen wilt laten opgroeien.” Maar dat is niet de enige reden, vervolgt hij zijn verhaal. “Ik mis de zon, de bergen, de zee en ook mijn familie. Bovendien vind ik dat je in Nederland geleefd wordt. Je zit vast in een bepaalde structuur. Je sociale leven speelt zich alleen in de weekends af”, zegt hij. Ook mist Caner de gastvrijheid en behulpzaamheid die hij kent van Turkije. “Daar is het sociaal vangnet veel groter. Als ik in een dorp zou stranden waar ik niemand zou kennen, zijn er altijd mensen die me onderdak en eten aanbieden. Dat is hier in Nederland onmogelijk.”

Zijn kinderen van acht en elf jaar, geboren en getogen in Nederland, hebben ook zin in het avontuur volgens de emigrant. “We hebben veel met hen erover gesproken. Ze vinden het leuk maar ook spannend. Ze gaan daar naar een particuliere school waar ze in het Engels en Turks les krijgen. Ze spreken Turks, het schrijven zal wel even wennen zijn. Verder is het prettig dat het onderwijssysteem op het Nederlandse lijkt."

Reislustig

Caner kan niet wachten tot het zo ver is. “Ik ben reislustig en leergierig. Ik wil mijn eigen land gaan ontdekken. Het is zo rijk aan prachtige landschappen en cultuur. We hebben een vakantiehuis gekocht aan de kust, tegenover Samos. Binnen een uur zijn we in Griekenland. Ook dat heeft veel te bieden.” Daarnaast wil hij, net als in Nederland, maatschappelijk betrokken blijven via vrijwilligerswerk.

Nederlands tijdschrift mee

Terugkijkend op zijn tijd in Nederland zegt Caner: “Nederland heeft mij verrijkt. Hier ben ik in aanraking gekomen met andere culturen. Dat heeft me positief beïnvloed.”
Wat hij zeker niet kwijt wil raken, is zijn beheersing van het Nederlands. Hij neemt dan ook Nederlandse boeken mee én zijn abonnement op een Nederlands tijdschrift. “We hebben satelliettelevisie dus kan ik af en toe afstemmen op Nederlandse zenders om mijn Nederlands bij te houden.”
Ook blijft hij zijn Nederlandse nationaliteit behouden. “Handig voor vakanties buiten Turkije”, lacht de reislustige Caner.