vrijdag 12 maart 2010
Voyeur
Woensdag 06 mei 2009 | Fatiha Aynan
‘We hebben de grootste ogen, gebruiken ze gretig op straat, we gunnen elkaar van harte vuile, afgunstige, hatelijke blikken wanneer we ons bedreigd voelen, maar we laten het na in de spiegel te kijken. (…) We gunnen elkaar amper het licht in de ogen, zuigen gulzig alle zuurstof op in onze longen opdat wie die niet hoeven te delen met de rest, grazen het gras onder elkaars voeten weg, in andermans tuinen, we gaan elkaar te lijf wanneer we ons vervelen en steken messen in elkaars ruggen om te bewijzen dat er niet met ons te sollen valt.’
De monarchie bloeit, het land ontwikkelt zich snel en verwestert in een rap tempo. Abdullah, slachtoffer van het omstreden marteloord Lmart, voelt zich wanneer hij vrij komt een vreemde in eigen land. De overheid is corrupter dan voordat hij onschuldig werd opgesloten. Het volk is een en al verdorvenheid en kent geen grenzen meer. Alles is veranderd, behalve Abdullah. Hij kan niet vergeten wat hem gebeurde in Lmart, hoe hij zijn been verloor door de martelingen, maar nog erger; hoe hij zijn waardigheid verloor. In café Lmektab zint hij op wraak en wil een radicale revolutie teweeg brengen. Wat begint als een klein gerucht, wordt groots - met alle gevolgen van dien.
Naima Albdiouni neemt je mee naar een land dat bekend staat om het gastvrije volk, de warme zon en fijne culturele sfeer. Maar in Voyeur wordt de reisgids met de mooie strandfoto’s en afbeeldingen van knusse bazaars dichtgeslagen en gaan de maskers af. Voyeur is een afspiegeling van de Marokkaanse samenleving waar men weinig over weet. Er is oog voor de doorsnee burgers en hun dagelijkse activiteiten. Alle toeristentrekkende prietpraat laat de schrijfster achterwege. Het gaat in haar roman om de doorsnee man en vrouw, dochter en zoon, zus en broer en over alles wat door hun hoofd maalt. Dat is wat we niet zien in reisgidsen, maar wat Naima Albdiouni precies weet te beschrijven.
Voyeur is als een kijkdoos, waarbij de kijker alles en iedereen in de gaten houdt en ziet wat de verschillende personages, met verschillende leefsituaties en denkwijzen, doen. Het ene personage leidt naar het andere en samen vormen zij de samenleving van Marokko.
Als ik het boek heb uitgelezen, durf ik ‘Lmart’ alleen maar te fluisteren. De rillingen liepen me over de rug, tijdens het lezen van Voyeur. Zelden is een verhaal zo dicht bij de werkelijkheid gekomen. De heersende corruptie en de vrees van het volk voor de overheid zijn me niet onbekend. De laaiende woede, haat voor machtsmisbruikers, het gevoel verdoemd te zijn, maar tegelijkertijd de immense liefde voor het vaderland, die bij de personages de overhand neemt, is subliem beschreven. Abdullah, El Arbi, Rabhae, Souhayla, Zainab, Soraya, Achraf, Hafiz, Aziz, Nasreddine. In hen herken ik ooms, broers, zussen, nichtjes en neven.
Naima Albdiouni heeft een prima manier gevonden om de samenleving van Marokko te tekenen. Voyeur bestaat niet uit één verhaal, maar uit een flink aantal verhalen, van verschillende personages, die door elkaar worden verteld en uiteindelijk een worden. Dit is een mooie manier om het boek zo volledig en krachtig mogelijk te maken, maar tegelijkertijd is het verwarrend om alle namen te onthouden. En ik heb af en toe moeten terugbladeren om er achter te komen wie de man ook al weer was, die is gestorven in een homobar. Desondanks vind ik het boek een prachtwerk dat me lang zal bijblijven.
Albdiouni, N; Voyeur;
Meulenhoff | Manteau
Meulenhoff | Manteau
Antwerpen | Amsterdam, 2009
Serie:
«
overzicht afleveringen
|
volgende aflevering
»
Bron: Wereldjournalisten
Print artikel 
Stuur naar vriend 
Reageer
• Recente artikelen
Download nu gratis ex Ponto Magazine. www.exponto.nl
De site voor vluchtelingen die willen deelnemen aan het publieke debat,
of de berichtgeving in de media willen beïnvloeden. www.vluchtelingen.net
