Mijn eerste indruk van Nederland was dat het een kil land was: letterlijk - ik kwam in een koude vochtige septembermaand- maar ook figuurlijk: mensen leken hier nauwelijks contact met elkaar te hebben. Dat werd nog eens versterkt doordat ik geen Nederlands sprak. Met mijn Nederlandse man en met kennissen sprak ik Frans. Omdat ik als particulier uitgenodigd was moest ik zelf voor een opleiding betalen. Dat was niet altijd makkelijk . Als je als Afrikaanse vrouw met een Nederlandse man trouwt, kun je maar beter met een rijke man trouwen, denk ik weleens. Ik heb zeven jaar  alle mogelijke soorten werk gedaan: schoonmaken, magazijnkracht , sorteerwerk….En daarnaast ben ja dan natuurlijk ook nog huisvrouw en moeder. 
Langzamerhand kreeg ik echter meer ruimte om me te  gaan inzetten voor anderen. Eerst bij een stichting die Rwandese asielzoekers adviseerde:  Arerwa.nl. Die stichting heeft inmiddels niet zoveel meer te doen, nu er geen asielzoekers meer bij komen. Later bij de Federatie Maatschappelijke Rwandese Organisaties die zich meer met maatschappelijke problemen en integratievraagstukken bezig houdt. Net als bij andere migrantengroepen zijn bij Rwandezen twee groepen erg kwetsbaar. Dat zijn de jongeren die hier in Nederland de weg soms kwijt zijn en op zoek zijn naar hun eigen identiteit, en het zijn de ouderen waarvan een deel in een isolement  terecht is gekomen doordat ze geen Nederlands spreken en hier geen beroep of maatschappelijke functie hebben.
Daarnaast ben ik me ook voor de Nederlandse politiek gaan interesseren. Ik heb meegedaan aan een cursus politieke participatie van de VON en ben actief geweest in de PvdA en heb voor die partij onder meer workshops en een politiek café georganiseerd”

Media en vluchtelingen

Ik vind het jammer dat het beeld dat de Nederlandse politiek en vooral de Nederlandse media schetsen van vluchtelingen en Afrikanen zo eenzijdig is. Als er al aandacht is gaat het meestal over de politiek, het toelatingsbeleid, of de problemen van vluchtelingen.

Aandacht voor de ontwikkelingen en potenties van vluchtelingen is er weinig: weten jullie bijvoorbeeld dat een Rwandese vrouw in Nederland kans maakt op het presidentschap van Rwanda in 2010? De meeste Rwandezen in Nederland zijn hoogopgeleid en willen met hun kennis een bijdrage leveren aan de Nederlandse samenleving. Maar daar moeten ze dan wel de kans voor krijgen.

In Nederland wonen circa 2000 Rwandese met verschillende etnische achtergronden, die allen ongeveer gelijktijdig in gekomen zijn naar aanleiding van de burgeroorlog in 1994. Er zijn in Nederland op dit moment ongeveer 20 Rwandese organisaties die inmiddels een dergelijk 10 jaar bestaan. Een aantal daarvan zijn vrouwenorganisaties, een aantal richt zich voornamelijk op de verbetering van de positie van Rwandese in Nederland en een aantal richt zich primair op samenwerking met het moederland.

Informatie over deze organisaties is onder andere te verkrijgen via VON (Vluchtelingenorganisaties Nederland) en SMS  (Stichting Mondiale Samenleving)