Het is  een zwarte dag voor de Nederlandse democratie en de Nederlandse samenleving in zijn geheel. En de slag is toegebracht door Rotterdamse  politici van VVD-, Leefbaar Rotterdam- en SP-huize. Het college van B&w heeft de constante druk van kleingeestige, rancuneuze  en opportunistische politici niet kunnen weerstaan en heeft zijn vertrouwen in Tariq Ramadan opgezegd. Hiermee komt na ruim twee jaar voortijdig een einde aan zijn werk om de islam in een Nederlandse c.q. Europese cultuur te bedden. De Erasmus Universiteit beëindigt ook  zijn gasthoogleraar Burgerschap en identiteit. 

Geen marionet
Het gaat niet om zijn inzet, zeggen het college van B&w en de universiteit, maar  hij had moeten aanvoelen dat als bruggenbouwer hij geen programma kan presenteren bij een door de Iraanse staat gefinancierde tv-zender. Dit gezien de recente gewelddadige onderdrukking van volk en studenten door het Iraanse regime.  Ramadan was gevraagd om het tv-programma op te geven. Ramadan als onafhankelijk individu - wat ook in zijn contract is bedongen - en als  kosmopolitisch intellectueel  vroeg tijd om  zijn eigen afweging maken. Hij is immers niet de marionet of de loonslaaf van gemeente Rotterdam.

Roomser dan de paus
Het is overduidelijk dat zijn medewerking aan het tv-programma niet de reden is voor zijn gedwongen vertrek. Op de tv- programma’s zelf viel immers niets op af te dingen, constateerde Rik Grashoff, wethouder van Cultuur en Particpatie, maar de schijn van directe of indirecte steun moest vermeden worden, stelde het Rotterdams college. Hiermee toont het college zich nog roomser dan de paus. Nederland handelt immers ondanks alles  ook gewoon nog door met Iran. ‘Binnen het systeem werken, wil niet zeggen dat je het regime steunt’, reageert Ramadan vanuit zijn vakantieadres in Marokko. Dit is overigens een beleid dat Nederland zo vaak heeft gevolgd in zijn buitenlandse politiek. 

Moreel ijkpunt
Dat Nederland Ramadan de maat meet, wringt des te meer omdat als iemand voor zijn onafhankelijke en uitgesproken standpunten heeft moeten boeten is het Ramadan wel. Hij is in het land van zijn ouders Egypte niet eens meer welkom omdat hij criticaster is van het Moebarak-regime en vanwege zijn anti-oorlog standpunt inzake Irak weigeren de Verenigde Staten hem een visum waardoor hij een hem aangeboden hoogleraarschap terug moest geven. 
Ramadan heeft bovendien de acties van Iran na de verkiezingen veroordeeld. Een dergelijke veroordeling hebben we van de gemeente Rotterdam of de Leefbaren niet gehoord. Maar de wereld zit daar ook niet op te wachten want de intellectuele wereld kijkt niet naar de gemeente Rotterdam of Leefbaar Rotterdam als moreel ijkpunt. Wel naar Ramadan.

Intolerant klimaat
Laat het duidelijk zijn: Tariq Ramadan is het slachtoffer geworden van het intolerantie politieke klimaat tegenover moslims dat met Pim Fortuyn is begonnen, voortgezet is door Leefbaar Rotterdam, opgepikt is door  Rita Verdonk als integratieminister en tot volle wasdom is gekomen in de PVV en uiteindelijk de andere politieke partijen heeft besmet.
Vanaf dag 1 hebben columnisten en politici Ramadan verdacht gemaakt en respectloos behandeld.  Bijna elk artikel begon met ‘de wolf in schaapskleren’. Al de verdachtmakingen weerlegde Ramadan geduldig. Maar als je maar genoeg stront over een schoon iemand en bij voorkeur een moslim  gooit, dan gaat hij op een gegeven moment toch ruiken. 

Rechte rug
In zo’n verziekt klimaat heb je columnisten, politici en intellectuelen nodig die hun rug recht kunnen houden. Dat heeft Ramadan bewezen. De collaborateur is niet hij, zoals een Volkskrant-columniste beweert, maar zij die zwichten voor een haatzaaiende klimaat zijn de collaborateurs. Het is veel betekenend dat op de dag dat Ramadan zijn ontslag aangezegd krijgt,  het Openbaar Ministerie bekend maakt de klacht over de Deense cartoons te seponeren in het kader van de vrijheid van meningsuiting. De vrijheid van meningsuiting lijkt niet te gelden  voor een moslim intellectueel. 

Grashoff heeft in een ding gelijk: deze kwestie kent alleen maar verliezers. Veel allochtone intellectuelen en moslimjongeren betreuren het vertrek van Ramadan. Het integratieproces in Nederland is ondertussen weer een wond toegebracht.  Het is moeilijk om trots te zijn op een land van  kromme ruggen.

_{Deze opinie is op persoonlijke  titel geschreven.}