Was het huwelijk een groots volksfeest of een bescheiden Hollands feestje?

Zij: 'Het huwelijk van ons is juist tegen de Turkse traditie in en is heel bescheiden gehouden. We hebben gekozen om in ons kook- en kunstatelier te trouwen. Dus thuis. Waarom? We zijn beiden  eerder getrouwd geweest. Bij liefdesverklaringen hoef je niet iedereen te betrekken.'

Hij: 'Bescheidener is niet mogelijk. Er waren slechts de twee getuigen en de trouwambtenares. Maar de intimiteit en het gevoel waren groots.'

Zijn er ergernissen of cultuurbotsingen te merken in jullie relatie?

Zij: 'Af en toe gebeurt het wel natuurlijk. Bijvoorbeeld als ik klaar ben met het eten, vraag ik een paar keer of hij genoeg gegeten heeft. Dan kijkt hij me verbaasd aan, zo van: ik kan zelf wel bepalen of ik genoeg heb gegeten, dat hoef je niet te vragen! Terwijl ik zo opgevoed ben en een goeie vrouw wil zijn. Een ander voorbeeld: als ik iets wil vragen, gebruik ik een omweg. Eerst allerlei dingen vertellen, die niet direct met het onderwerp te maken hebben.. Je wilt het niet direct vragen om niet onbeleefd zijn. In zo’n cultuur ben ik opgegroeid en sommige dingen kan ik moeilijk loslaten. Het is in je geworteld.'

Hij: 'Ja, cultuurverschillen zorgen soms voor misverstanden. Bijvoorbeeld afspraken. Voor mij als Zeeuwse Vlaming hoeft dat al niet precies te zijn, maar voor Turken, als ik mag generaliseren, is een tijdsafspraak synoniem met "ongeveer". Dat kan best een uur later zijn. Waar ik ook aan moest wennen als voormalige zorgvader: de keuken ben ik kwijt. Dat is het terrein van mijn vrouw, daar heb ik niets over te vertellen.'

Wat is het leuke aan een andere cultuur in een relatie?

Zij: 'Ik ervaar het absoluut een verrijking. Je maakt er een mixcultuur van. Een voorbeeldje: ik zeg wel eens tegen Harold  “ik haat van jou”. Hij voelt daarin dat ik plaag of echt boos ben en toch tegelijk van hem hou.'

Hij: 'Ja, op een of andere manier blijf je verwonderd en fris in je hoofd. Ik ben best nieuwsgierig hoe iemand denkt. In de Turkse cultuur wordt veel rekening gehouden met wat anderen zullen denken en zeggen. Op zich hoef je je daarvan niets aan te trekken, maar het houd je ook een spiegel voor. Je bent je bewuster van je handelen. Maar, hoe meer je de mensen van een andere cultuur leert kennen, hoe meer je beseft dat in de kern mensen gelijk zijn. Mensen verschillen vooral als individu.'

Is taal een probleem?

Zij: 'Grotendeels geen probleem, maar als ik moe ben, dan heb ik minder behoefte om Nederlands te spreken. Dat praat ik kort en onduidelijk. Dan wil ik mijn moedertaal praten.'

Hij: 'Neen, niet echt een probleem. Wel merk ik dat Birgül zich soms afsluit. Dan hoort ze wel wat ik zeg, reageert er ook op, maar het dringt niet door. Ik hou er gewoon rekening mee dat Nederlands niet haar eerste taal is en dat daardoor misverstanden kunnen ontstaan.. .'
 
Hoe gaan de vakanties in Turkije eraan toe?

Zij: 'Als we naar Turkije op vakantie gaan zijn mensen toch wel nieuwsgierig hoe dat gemengde huwelijk is. Vooral vrouwen vinden het goed dat ik zo’n keuze heb gemaakt. Want hij is Europees, dus beschaafd. Niemand ziet hem als vreemdeling, integendeel, ze noemen hem "onze zwager".'

Hij: 'Meestal gaat ze alleen, op familiebezoek. De keren dat we samen zijn geweest wil geloof ik iedereen van ons weten of we getrouwd zijn. We worden als stel wel opgemerkt.'

Conclusie gemengde huwelijken..

Zij: 'Als je je zielsverwant hebt gevonden, vormen nationaliteit en taal geen belemmering in een relatie. Het gaat erom dat je elkaar goed aanvoelt.'

Hij: 'Helemaal mee eens. In onze trouwringen staat "amor gignit amorem". Dat betekent: liefde schept liefde. Dat is onze essentie van het leven.'

_{Door: Ozan Turkdogan}