Wie de geschiedenis kent, weet dat Suriname telkens het spit heeft moeten delven bij een nieuwe relatie met Nederland. Ook als we de slavenperiode en de contractperiode van de Aziaten buitenbeschouwing laten, wijst alles erop dat de normen en waarden van de Nederlanders niet meer dan hypocrisie is. 

Vanaf het moment dat de Nederlanders in Suriname voet aan wal hebben gezet, zijn de mensenrechten van alle andere volkeren in Suriname geschonden. Terwijl het huidige Surinaamse volk daaronder lijdt, komt men inventariseren om op gelijke voet verder te gaan en niet naar het verleden om te kijken. 

Het Koninkrijksstatuut
Het Koninkrijksstatuut van 1954 was bedoeld om de volkeren van een sociaal stelsel uit te sluiten. In 1945 was Nederland al, door lid te worden van de Verenigde Naties de zorg op zich genomen, om o.a. sociale voorzieningen voor de volkeren in haar koloniën te treffen.
In het Handvest van de Verenigde Naties van 1945 is Nederland de verplichting opgelegd om periodiek verslag aan de Verenigde Naties uit te brengen van de ondernomen acties. Om onder deze controle maatregel van de Verenigde Naties onderuit te komen heeft Nederland het Koninkrijksstatuut ingevoerd. 

Van belang is artikel 43 van het Statuut. Lid 1 van artikel 43, luidt als volgt: Elk der landen draagt zorg voor de verwezenlijking van de fundamentele menselijke rechten en vrijheden, de rechtszekerheid en de deugdelijkheid van het bestuur. In lid 2 zit de waarborgplicht van het Koninkrijk ingesloten en luidt als volg: Het waarborgen van deze rechten, vrijheden, rechtszekerheid en deugdelijkheid van bestuur is aangelegenheid van het Koninkrijk.
Het meest kwalijke is, dat net als de slavenronselaars in Ghana en de ontvoerders van contractarbeiders in India, Nederland gebruikt heeft gemaakt van een gevolmachtigde van de Surinaamse Regering om het Koninkrijksstatuut in 1955 in de VN vergadering doorheen te loodsen. Van de leden van de VN stemden 22  vóór het Koninkrijksstatuut, 10 stemden tegen en 33 onthielden hun stem.

AOW
Het Koninkrijk heeft haar volkeren in de koloniën bewust van een oudedagsvoorziening (AOW/AOV) uitgesloten. Met de invoering van het Noodwet Ouderdomsvoorziening in 1947, alleen in Nederland, heeft het Koninkrijk in strijd met de non-discriminatie bepalingen uit de internationale mensenrechten gehandeld.

De onafhankelijkheid 1975

Dat Suriname in 1975 nog niet rijp voor de onafhankelijkheid was, daar hoeven wij gelukkig niemand meer van te overtuigen. Maar wat was het belang van Nederland om Suriname zo onvoorbereid, zelfs zonder een grondwet en organieke wetten (tot september 1975) met zo'n haast de onafhankelijkheid in te jagen? Een landsbestuur zonder grondwet en organieke wetten is immers geen democratisch bestuur, doch een dictatoriaal bestuur. Er zijn immers geen wetten en regels waar het landsbestuur aan moet houden. Zelfs bij een politieke minderheid na uittreden van de drie coalitieleden heeft Nederland de onderhandelingen doorgezet, terwijl de Nederlandse Antillen zich teruggetrokken had.

Ruim 25 jaar later geeft Jan Pronk, toen minister van Buitenlandse Zaken, in zijn Multatuli-lezing van 2002 toe, dat Nederland met de onafhankelijkheid van Suriname haast had, omdat men verwachtte dat Nederland zich op korte termijn voor de VN moest verantwoorden voor het gevoerde beleid ten aanzien van de mensenrechten in Suriname. Met de onafhankelijkheid kon Nederland onder die rapportageplicht uitkomen.

Verder: na alle informatie dat Nederland betrokken zou z ijn geweest bij de militaire coup van 1980, is er nog steeds geen parlementaire onderzoek in deze geweest. Is men bang om de waarheid openbaar te bevestigen?

AOV Surinamers
Over de schendingen van de mensenrechten door Nederland in Suriname, heeft Stichting Surinaamse Belangen één van de gerenommeerde advocatenkantoren in Nederland ingeschakeld om advies aan de  Stichting uit te brengen, in hoeverre deze onrechtmatige daad juridisch invorderbaar is. Momenteel is een juridisch onderzoeksbureau in Nederland bezig met een achtergrondonderzoek. Ook wil Stichting Surinaamse Belangen weten tot hoever in het verleden teruggevorderd kan worden. 
Op basis van verschillende regelgevingen meent de Stichting dat de AOV-uitkering van de Surinamers tussen 350 - 400 euro moet zijn. Voor eind van het jaar denk de Stichting meer duidelijkheid hierover te hebben. Zolang Nederland de geschonden mensenrechten niet hersteld, kan er geen sprake van `op gelijke voet verder` zijn.