Voor Har en Maaike bleek de kleine afstand tussen Brabant en Limburg toch nog een grote culturele drempel te vormen, maar het cultuurverschil was juist ook datgene wat hun relatie sterker heeft gemaakt. De cultuurverschillen vielen helemaal op toen ze beiden in Amsterdam gingen studeren.

Domme Hollandse

Maaike: 'Ik kwam met mijn ouders in Limburg wonen toen ik 13 was. De kinderen op school maakten me soms voor een "domme Hollander" uit. In Limburg wordt er in het openbaar nog steeds vaak het Limburgs gesproken en mijn algemeen beschaafd Nederlands (ABN) klonk in hun oren vreemd. Stel eens voor, een domme Hollander, terwijl ik geen Hollandse maar een Brabantse ben!'

Har: 'In die tijd, 25 jaar geleden, kon dat nog hier gebeuren. Nu is het anders. We hebben drie kinderen en ze worden nooit op school gepest vanwege hun taal, hoewel onze kinderen gewend zijn om ABN te spreken. Maar ik geloof dat kinderen van tegenwoordig niet zo gauw deze verschillen merken.'

Maaike: 'Kinderen passen zich snel aan alle omstandigheden. Hoewel onze kinderen qua karakter meer Brabants zijn, hebben ze ook het Limburgse dialect leren spreken. Op school en in het omgaan met andere kinderen leren ze dat vanzelf.'
 
De zachte 'g'

Har: 'Onze relatie begon hier in Limburg, in het laatste jaar van de middelbare school. Maar kort daarna gingen we naar Amsterdam om te studeren. Ja, toen was ik op vreemd terrein. Vele Limburgers voelen zich zodra ze boven de grote rivieren komen niet helemaal thuis. Dat gevoel had ik ook. Dan leer je praten zoals Hollanders praten, want je wilt niet afwijken. Je leert je zachte "g" af.' 

Maaike: 'Toch weken jullie nog behoorlijk af van andere studenten. Ik kan me nog herinneren hoe de Limburgse studenten elke vrijdagmiddag met hun spullen klaarstonden om naar huis te vertrekken. En altijd met die grote plastick zakken vol met vieze kleren. We maakten altijd grapjes daarover, dat ze hun kleren niet zelf weten te wassen....ha, ha, ha.'

Har: 'Dat klopte helemaal niet! Dat had niets met de kleren te maken, maar met onze verbondenheid met Limburg. Zelfs als Limburgers klaar zijn met hun studie, trekken de meeste Limburgers toch terug naar het zuiden. Dat is sterk ingeworteld in de cultuur en de sociale gewoonten hier in Limburg.'

Maaike: 'Dat is inderdaad zo. Hoewel ik heel trots ben op mijn Brabantse wortels, vind ik het heel prettig dat de familiebanden hier in Limburg zo sterk zijn. Als iemand in de familie van Har een verjaardag viert dan is het echt feest; met ooms en tantes, neefjes die elkaar kennen en om elkaar geven. Ik vind het prettig dat onze kinderen in zo’n milieu opgroeien.'

Vloeken in eigen taal

Har: 'Maar ik heb ook veel van Maaike geleerd. Ik weet dat toen ik haar leerde kennen, ik onder de indruk was van al de exotische landen waar ze al met haar ouders op vakantie was geweest. Wij gingen nooit ver huis. In onze ogen was een reis naar Oostenrijk of Spanje al een wereldreis. Nu is het anders. 
Door het samenzijn met Maaike ben ik ook veel opener en assertiever geworden. Brabanders zijn veel directer, recht voor hun raap. In Limburg moet je altijd tussen de regels lezen wat men eigenlijk tegen je wil zeggen.'

Maaike: 'Zijn er nog dingen die ons bij de ander storen, vraag je? Ja, zeker. Har ergert zich nog steeds aan mijn gemakzucht en ik aan zijn behoefte om alles te willen bespreken.'

Har: 'Maaike praat nooit in het Limburgs, hoewel ze alles kan verstaan. Toch, met sommige dingen kan ik me veel beter in dialect uitdrukken. En vloeken kan je echt pas in je eigen taal!'

Maaike: 'Gisteravond op de bank begon je opeens tegen mij in het Limburgs te praten.'

Har: 'Zoals ik al zei: sommige dingen kan ik veel beter in mijn eigen taal zeggen. Zeker als dat over emotionele dingen gaat.'