'Mijn volk, ik duld geen enkele vorm van verzet, the revolution of the mind moet nú plaatsvinden!' Dit waren de woorden van 'dictator' Jaime Currie in het toneelstuk van die avond. Volledig gekleed in de uitrusting van een generaal roept hij het volk op tot individuele verandering op ethisch vlak. Een duidelijke lijn in de voorstelling was er overigens niet. Ze was een collage van verschillende losse optredens die de toeschouwer wel tot nadenken stemden. 

Te afgezaagd: srefidensi
'Revolution of the mind' was dit jaar het thema van de bonte avond. Dit thema is gekozen om studenten meer te interesseren voor kunst en culturele activiteiten, vertelt Diego Wolf, voorzitter van de Vereniging Surinaamse Studenten Amsterdam (VSSA). Wolf kwam in 2004 uit Suriname naar Nederland en studeert informatiekunde aan de Universiteit van Amsterdam. 'Vroeger werd srefidensi echt als thema uitgedragen in de bonte avonden van de VSSA. Nu doen we dat bewust niet meer, omdat het te afgezaagd werd.' Wolf merkte bovendien dat de animo voor het voeren van debatten over Surinaamse zaken bij de studenten steeds meer afnam. De bonte avond appeleert daarentegen aan iedereen die zijn/haar talenten wil etaleren en geeft de kans om wat daarmee te doen.

Nathaly Chin a Foeng was een van de vele studenten die die kans greep. Op adembenemende wijze bespeelde ze een zaag, en intoneerde ze daarop 'Time to say goodbye'. Uiteenlopende culturele uitingen volgden als beatboxen, nummers van king of kaseko Lieve Hugo, Hindoestaanse dans, toneel, en zelfs 'Que sera sera' van Doris Day op een viool. Al deze activiteiten werden gelardeerd met Surinaamse humor en riepen vaak schaterende reacties op bij het publiek. 

Oreo cookie!
Iemand die met haar voorstelling absoluut het thema 'revolution of the mind' eer aandeed, was Lucinda Sedoc. Sedoc is studente aan de Hogeschool van Amsterdam en speelde Nino; een stoere vrouw uit Amsterdam-West, die openlijk voor haar lesbische geaardheid uitkomt. Met uitspraken zoals 'ik hou van lekker eten, vooral nasie!'( het woord nasie wordt in Suriname onder  jongeren gerelateerd aan het vrouwelijke geslachtsdeel) en 'hmmm weet je hoe ik jou zou noemen? (wijzend naar een dame uit de zaal) een oreo cookie! Want dat betekent draaien, likken en dippen!', zette Sedoc een zeer openhartig type neer, die onbevreesd voor haar geaardheid uitkomt. 
Wolf: 'Lucinda speelt een lesbienne, wat in sommige culturen moeilijk geaccepteerd wordt, en ze roept op tot het openstaan voor de geaardheid van mensen. Het was een beetje shockerend, maar gaf wél een extra tintje dat bijdraagt aan het open minded zijn.'  
 
Dictator
Veel studenten, zoals Wolf, komen uit Suriname naar Nederland om te studeren; dat roept de vraag op wat voor deze studenten 'onafhankelijkheid' eigenlijk betekent? Wolf: 'Ikzelf zie het gewoon als zelfstandigheid. We moeten ons eigen ding doen. Maar ik denk dat Suriname de hoop op eigen kunnen een beetje kwijt is geraakt. We hebben een leider nodig die ons erop wijst dat we zaken zelf kunnen realiseren en momenteel heerst die zekerheid niet in Suriname. Ik wil Surinamers daarom op het hart drukken om het zelf te doen en zich niet teveel vast te klampen aan Nederland.' De rol van Jamie Currie als 'dictator' sprak Wolf dan ook zeer aan en ontlokt hem een opvallende uitspraak: 'Wat Suriname mist is een dictator, een echte leider die duidelijk de richting aangeeft.' 

Niet dat Wolf een dictator per definitie iets positief vindt, maar het zijn vaak wel sterke leiders en ze hebben 'een visie waar ze het volk naar toe willen brengen'. Suriname heeft nu iemand nodig die in moeilijke tijden orde kan scheppen en bij de Surinamers een mentaliteitsverandering teweeg kan brengen, aldus Wolf. 'Als het Surinaamse volk deze aspecten terug ziet in de heer Bouterse, heb ik er geen moeite mee als hij de leider van Suriname wordt.'