Alles begon tijdens een heftige discussie over de vrouwenparticipatie in onze maatschappij. Er werd gesproken, gezongen, geschreeuwd, gehuild over de onterechte positie van de hoog opgeleide vrouwen. Die verdienen de hoogste treden van de hiërarchische trap. Onze samenleving had alleen maar gewonnen, als die door sterke, krachtige, slimme, wijze vrouwen aangestuurd werd. Vrouwen moeten de teugels van de regering in eigen handen kunnen houden. Dan zouden er geen oorlogen, geen rampen, geen geweld meer voorkomen in de wereld. Een vrouw is geschapen voor grote daden. Zij moet een nieuwe geschiedenis beginnen enz. Kortom, het roer van de ontwikkelingsmachine van de maatschappij moet door de vrouw overgenomen worden.

Er waren veelkleurige vrouwen van hoog niveau aanwezig bij de bijeenkomst: wetenschappers, Kamerleden, voorzitters van bedrijfsbesturen, zelfs ministers. Naast mij zat er een uit een oostelijk land. Voor mij zaten twee kennissen; een beroemde journalist en een professor aan de universiteit. Ondanks de herrie en het toenemende kabaal hoorde ik het zwakke gepiep van een mobiele telefoon en zag ik de snelle zoekreactie van mijn buurvrouw aan de linkerkant – een consul. Zij nam de telefoon op, boog haar hoofd omlaag, sloot haar mond met haar linkerhand en begon te fluisteren in het apparaat. Uit haar gezichtsuitdrukking begreep ik dat er iets belangrijks gaande was. Natuurlijk barstte ik van nieuwsgierigheid, maar ik wilde onze voorzitter niet laten zien dat ik afgeleid was. Het ging immers over belangrijke zaken die ons wachten. Er moest een Congres komen, alle deelnemers moesten zich mobiliseren om het Internationale Congres van Vrouwenrechten voor te bereiden. Alles moet scrupuleus en netjes gedaan worden: afspraken, organisatie, verslagen enz.…

Met een oog keek ik naar het presidium, met een andere naar mijn linker buurvrouw. Vanzelfsprekend waren mijn beide oren  gespannen om iets van haar gesprek op te vangen. Opeens hield ze op met praten en fluisterde in mijn oor: ‘Wij gaan naar Gulya. Ze nodigt ons uit voor een etentje en zegt dat daar ons een verrassing verwacht’.
Nu moesten wij onopgemerkt wegglippen uit de bijeenkomst. Wij maakten haastig onze notities, zette de datum in onze agenda’s en verlieten de zaal tijdens de pauze. Ons gezelschap bestond uit 7 vrouwen. Iedereen van ons was tot in zijn ziel en geest geïnspireerd door het recente optreden van onze oratoren. Wij moeten de wereld veranderen. Voortaan moet het woord Vrouw met een hoofdletter geschreven worden.

Bij Gulya thuis was het zeer gezellig. Gulya is een beroemde schrijfster. Wij aten, dronken en vertelden Gulya enthousiast over onze plannen in de hoop dat zij onze geschiedenis gaat schrijven. Nadat Gulya ons heeft aangehoord, zegt zij: ‘Alles is  goed, maar laten wij het eerst over iets belangrijs hebben. Ik heb toch beloofd dat jullie een verrassing wacht? Nou, het is tijd. Lieve dames, nu begint voor jullie een show – de pannenshow’...
Ik denk dat het haar echt gelukt is om ons te verrassen. De deur gaat open en een vrouw met hoofddoek en een zoete glimlach op haar gezicht glipt de kamer binnen en sleept achter zich 2 enorme tassen. Ze begroet alle ‘aanwezige lieve dames’, handig en bekwaam opent ze haar tassen en legt de inhoud in het midden. Pannen. Glinsterende, mooie, glanzend als een spiegel pannen. Van alle maten, alle vormen, alle soorten, alle designs. Ongelooflijk mooie pannen in rijen als soldaten.

En zij met haar gesuikerde stem valt ons allemaal aan met een vraag waarom wij voor onze dierbaren, voor onze kinderen, uiteindelijk voor onszelf vroegtijdige graven graven, of wij soms vijanden van onze kinderen zijn? Wij staarden haar aan met open mond. Het blijkt dat wij onze dierbaren vergiftigen doordat wij in andere pannen koken dan deze, dat andere pannen zoals Tefal-pannen niets anders betekenen dan kanker en dood. Dat als wij gezond willen eten, gezond willen blijven en 100 jaar willen leven, wij uitsluitend deze Siemens-pannen moeten gebruiken. Dat deze pannen 100 jaar garantie hebben, ze van speciale makelij zijn, het gerecht nooit laten aanbranden, ze het aroma bewaren, de smaak, de vitaminen enz.

Er ontstond zo’n stilte dat ik er zelf van schrok toen mijn mobiel afging. De blik van de vrouw c.q. presentatrice richtte zich naar mij als een bliksem, precies dezelfde die van haar metalen pannen weerkaatste. Het was onze voorzitter die belde. Zij vroeg mij of ik de statistische informatie over presterende vrouwen klaar wilde maken. Ik beantwoordde haastig haar vraag, verontschuldigde mij en hing op.
Onze presentatrice veegde het zweet van haar gezicht met een papieren zakdoekje en ging door met haar verhaal over onze misdaden. Iedereen van ons voelde zich schuldig over het feit dat wij geen stalen pannen thuis hebben, dat wij onze kinderen geleidelijk doden, dat wij kant-en-klare dingen eten, dat wij niet kunnen koken als echte vrouwen, dat wij niet weten wat de smaak en betekenis van het leven is en dat wij voor onze dochters als bruidsschat geen pannen van Siemens kopen. Onder deze woordenregen wisten wij niet meer precies wanneer wij die hele set dure pannen hebben gekocht a 300 euro per stuk.
Toen begon de instructie over hoe wij in deze pannen de maaltijden moesten klaarmaken, hoe wij deze pannen moeten afwassen, welke aparte afwasmiddel wij daarvoor moeten kopen en een heleboel andere nuttige dingen.

Toen ik thuis kwam, zette ik mijn pannen op tafel, keek er een halfuurtje naar en daarna was het anderhalfuur jammeren om mijn geslonken budget, om tot slot te proberen in de nieuwe pannen iets gezonds klaar te maken voor mijn gezin.
Maar daarvoor moest ik eerst boodschappen doen, dan recepten van gezonde maaltijden leren maken en vervolgens leren met de pannen om te gaan. Tussendoor nam ik elke 2 uur een paar paracetamols in om de beginnende hoofdpijn te stoppen. Toen alle ingrediënten bereid waren en in de pannen waren verdwenen, bleek toch dat ik iets niet goed had gedaan. Het eten was aangebrand.
Het kostte mij een hele week om te leren koken in mijn nieuwe, glanzende, dure pannen. En een andere week om ze met een speciaal afwasmiddel schoon te wassen. Uren koken. Dan afwassen, wrijven, wrijven, wrijven totdat mijn pannen de oorspronkelijke glans kregen en totdat de doos paracetamol leeg was.

Wat kon het mij schelen dat er een Congres moest komen. Wat kon het mij schelen dat wij de wereld moesten veranderen. Wat kon het mij schelen dat er ergens een leven buiten mijn keuken zich afspeelde. Ik moest gezond eten, gezond leven en wat belangrijk is, mijn pannen in een goede toestand houden. Koken, eten, afwassen en niet vergeten om een nieuwe doos met paracetamol te kopen.

Word blij, Vrouw, het leven glinstert en flonkert in je keuken.