Van de relaxte Sranangman tot en met de trendy Hollandse boy. Iedereen wordt geknipt. Zijn tondeuse maakt geen onderscheid in haar of ras. Met zijn vestiging op de Korvelse weg, een van de oudste straten van Tilburg, en een boel uitgesproken klanten die binnenlopen, barst er wel eens een discussie los over thema's als schaamte voor kroeshaar, integratie is degradatie, waarom de Hollandse man geen echte man is en de definitie van vrijheid wordt geen taboe bespaard.

Fernandes en R&B
De komst van nieuwe trendy winkels in de vooroorlogse panden op de Korvelse weg in Tilburg, geven een soort Art deco-gevoel. De wandelaar wordt meegezogen in de prachtige oude architectuur, om daarna bijna van de sokken te worden gereden door een chauffeur met een ochtendhumeur. Veilig aan de overkant gekomen, moet de kapperbezoeker met enige kracht de zware ijzeren deur van kapsalon Sania New Haircreation naar binnen duwen om een entree te maken. Lang hoef je niet te zoeken om te weten dat je niet bij een autochtone kapper zit. Een koelkast vol met Fernandes en een muur vol behangen met allerlei soorten pruiken en haarproducten maken het duidelijk. Al snel begint je hoofd te knikken op de deinzende beats van de R&B muziek op de achtergrond. Een goedlachse man met een gouden sieraad in zijn mond, zegt met een swingend Surinaams accent, 'goedemorgen', en gaat door met het ontkroezen van de haren van een Marokkaanse dame. 

Even naar de dokter
Langzaam druppelen de klanten de salon binnen en nemen allemaal plaats op de leren gele kuipstoelen in de wachtruimte. Met een Pleasure magazine in de hand, wachten de klanten rustig op hun beurt. Niemand lijkt 'op afspraak' te komen en niemand heeft haast. Als Raymon, die wegens ziekte van zijn collega alleen in de winkel staat,  zegt dat hij even naar de dokter moet, kijkt niemand verbaast en worden er geen vragen gesteld. Waar bij een Hollandse kapper een dergelijke mededeling zou leiden tot rebellerende klanten, heerst bij Sania de ongeschreven regel van Caribische gemakzucht.  

Schaamtegevoel
De Afrohairbranche genereert een wereldwijde omzet van 9 miljard dollar per jaar. Met zijn eigen blackhair producten probeert Raymon een graantje mee te pikken. Maar op de vraag of het invlechten van haarstukken en het gebruik van chemicaliën om je haar mee te ontkroezen goed voor je is, geeft hij een genuanceerd antwoord. 'Goed zijn ze geen van allen, maar als je het gebruikt neem dan de betere producten. Veel dames kopen goedkope producten om thuis hun haren te ontkroezen en vertikken het om naar de kapper te gaan, veelal eindigen ze daardoor met beschadigd haar of een verbrande hoofdhuid', zegt Raymon. 'Eigenlijk vind ik dat niemand zijn haren moet ontkroezen, maar ik denk dat het een soort schaamtegevoel is bij de dames. Onze voorouders hebben ons geleerd dat blank sluik haar mooi is en dat geven onze moeders nog steeds door aan onze dochters,' meent hij. Zacht klinkt er een vrouwenstem in de salon, die beweert dat sluik haar wel mooi is. 'Het is makkelijk, mooi en trendy, je gaat niet naar school of je werk met een lelijke kroeskop', zegt ze. 

Integreren is degraderen
Snel ontstaat er een heftige discussie in de winkel, waarbij de schaamte van kroeshaar bij de dames in verband wordt gebracht met de opgelegde integratie van de overheid. 'Integreren is degraderen', galmt er door de zaak. 'Door verplicht te moeten integreren of assimileren raakt onze jeugd zijn cultuur en identiteit kwijt. Wat is er mis met alleen een goede educatie en deelname aan de Nederlandse samenleving? Als je tegenwoordig geen haring lust of je haren niet ontkroest dan ben je niet geïntegreerd', zegt een oudere man.

Hollandse vrijheid
Een golf van stemmen en meningen overspoelen de kapperszaak. De situatie schetst zich als een Jerry Springer talkshow, met de kapper als gespreksleider, die het publiek voedt met scherpe punchlines. Door de luide golf van stemmen heen maakt een Turkse jongen Emran, duidelijk dat hij het geluk in Turkije gaat opzoeken. Het gesprek keert zich snel naar hem toe, waarbij andere klanten nieuwsgierig en tevens jaloers aan hem vragen waarom hij teruggaat. 'Ik ga er naar toe voor de sfeer, de leefbaarheid en de vrijheid', zegt Emran. 'Men denkt dat ze hier vrij zijn maar dat zijn ze niet. De regering maakt onze jeugd wijs dat gokken, drugsgebruik en naar de wallen gaan vrijheid is, maar zo denk ik er niet over. Mijn definitie van vrijheid is, na je werk genoeg tijd  hebben voor je vrienden of gezin. En niet elke dag te moeten stressen over je werk of depressief thuis moeten zitten, omdat je de hypotheek niet kan betalen. Wat de Hollanders niet snappen, is dat zij de laatste jaren meer vrijheid hebben weggegeven voor meer overheidscontrole vanwege zogenaamde terrorisme. Het lijkt wel of ze meer waarde hechten aan het behoud van de wallen en de koffieshops, dan het weerhouden van een totale overheidsmacht', betoogt Emran. 

Zelfverdediging
Terwijl Emran spreekt komen stukken van zijn ervaringen naar boven die hij eigenlijk niet wil delen. Met veel moeite begint hij het verhaal te vertellen, dat de emmer bij hem deed overlopen en hem deed besluiten naar zijn land van herkomst te emigreren. 'Als uitsmijter van een discotheek kom je steeds meer van die gekken tegen. Ze zitten de hele dag aan de drank en drugs en denken de wereld aan te kunnen. Laatst heb ik er een paar uit de kroeg gezet die zich misdroegen en wat denk je? Ik kom ze op straat tegen terwijl ik met mijn vriendin ben. Ze waren met zijn drieën en begonnen me te intimideren, uit zelfverdediging sloeg ik ze alle 3 neer. Alsnog moest ik voor de rechter verschijnen en kreeg ik honderd uur werkstraf. Ik was zo kwaad, dat ik de rechter voor flikker had uitgescholden en uiteindelijk werd het 250 uur werkstraf. Als dit de vrijheid is die ze hier willen, mogen ze dat hebben, maar het liefst zonder mij', zegt Emran.

De Hollandse man
Zonder pardon wordt het drugs- en drankgebruik onder de Nederlandse jeugd gegeneraliseerd en bestempeld als een gebrek aan man zijn. De allochtone slachtofferrol, wordt vervangen door een onvervalste macho-attitude, waarbij iedereen weet wat vrouwen willen, vooral wat de Hollandse vrouw wil. 'De autochtone vrouw wil geen Hollandse man. Zij zeggen zelf dat de Nederlandse man geen echte man is', vertelt Emran lachend. 'Ze willen ook geen stereotiepe macho maar iets er tussenin. En dan kom ik in beeld', zegt hij. 'Welke vrouw wil er nu zo een metroman, die net zolang in de badkamer staat als zij en huilt bij het kijken van een film? Zulke mannen willen zij niet. Wanneer de Hollandse man thuis met de was bezig is, ligt hun liefje bij mij in bed', zegt hij opschepperig. 'De Hollandse man heeft zich door de feministen laten onderdrukken en heeft de broek niet meer aan thuis. Het zijn geen echte mannen meer. De Hollandse man heeft een identiteitscrisis,' meent Emran.

Talkshowhost
Terwijl een trillende tondeuse de kleinste haren van je hoofdhuid af scheert en verschillende identiteiten de revue passeren is het bijna zonde om afscheid te nemen als je klaar bent met knippen. Kennelijk vindt Raymon het ook moeilijk om afscheid te nemen van zijn klanten. 'Ga je al', klinkt het als een klant, die twee uur heeft gewacht om geknipt te worden zijn weg naar buiten baant. Het lijkt wel of Raymon zelf niet wil dat het gesprek eindigt. Een talkshowhost, die bang is dat zijn show gecancelled wordt. De geboren Surinamer die zegt Nederlander te zijn maar weigert afstand te doen van zijn cultuur. 'Je bent een verloren ziel als je afstand doet van je cultuur, integratie en assimilatie heeft geen zin, we moeten met ons allen hard werken en deelnemen aan de Nederlandse maatschappij', aldus Raymon.