Zo kan Cecile zich vooral ‘s ochtends aan Ylber ergeren.

Zij: 'Ik erger me ‘s ochtends aan de manier hoe Ylber opstaat. Ik ben vroeg wakker en dan heb ik genoeg tijd om me klaar te maken. Ik neem graag de tijd voor mezelf. Ylber springt altijd op het laatste moment uit bed en moet zich dan vreselijk haasten.'

Hij: 'Ja, ik geef het toe: ik hou van uitslapen. Maar ik ben altijd op tijd op mijn werk. Cecile maakt zich vaak druk over niks. Ja, als ik me aan iets erger bij haar dan is het haar stress. Zij kan over alles doordrammen. Maar goed, we hebben afspraken over het opstaan gemaakt: ik mag op zaterdag wat langer slapen en zondag is haar dag.'

Op een vrije dag

Hij: 'Als we een vrije dag hebben en als we naar de stad gaan, denkt Cecile: kom we gaan eerst shoppen en daarna kunnen we op een terrasje lekker koffie drinken. Terwijl ik denk: doe maar rustig aan, we gaan eerst een terrasje pakken en lekker koffie drinken. Daarna kunnen we shoppen zolang jij wilt.'

Zij: 'Dat was vroeger een bron van ergernis, maar dit is steeds minder het geval. Eerlijk gezegd, heb ik van Ylber geleerd om het leven wat lichter op te vatten. Zeker als we tijd voor onszelf en de kinderen hebben. Vroeger ging ik nooit zomaar op een terrasje zitten, iets drinken en van de dag en de mensen om me heen genieten. De relaxte manier hoe de zuiderlingen met het leven en de tijd omgaan vind ik toch wel aangenaam. '

Familie

Zij: 'Als je familie op bezoek komt, dan komen veel verschillen om de hoek kijken. Dan realiseer ik me: ”O, ik woon met een Albanees.”'

Hij: 'Bij familie ben ik inderdaad een andere Ylber. In ieder geval niet die "Nederlandse" Ylber. Dat heeft te maken met de Albanese cultuur en mentaliteit. Mensen uit Kosovo zijn bescheiden en terughoudend. Zij houden zich aan bepaalde omgangsnormen, die bij Nederlanders stroef kunnen overkomen. De familiebanden zijn voor ons ontzettend belangrijk. Bij een familiebezoek kan ik niet zomaar na een kopje koffie opstaan en zeggen: “Hoi, jongens, leuk dat ik jullie heb gezien. Doei!”''  

Zij: 'O, ja, dat was echt dom van me! Bij het eerste bezoek aan Ylbers ouders die nu in Zweden wonen, dacht ik: “Leuk, dit is een mooie gelegenheid om Zweden te leren kennen!” Dus, ik had een tent meegenomen, wandelschoenen en speciale kleding zodat we daar konden kamperen. Eenmaal aangekomen zijn al mijn dromen over het kamperen naar de maan gegaan.'

Hij: 'Mijn ouders waren verontwaardigd. Komen onze zoon en toekomstige schoondochter bij ons op bezoek, gaan ze door Zweden trekken en in een tent slapen! Nee, dat zou in hun ogen echt een schande zijn. Familiebezoek betekent met elkaar zijn; samen zijn en praten. Praten is erg belangrijk.'

Eten

Hij: 'Ik lust de typische Nederlandse gerechten niet, zoals boerenkool en andijvie. Ik heb het een keer geproefd en sindsdien nooit meer. Ja, en de haring, die eet ik ook niet.'

Zij: 'Jij hebt een keer boerenkool geproefd toen die nog niet helemaal klaar was, maar goed. Er zijn ook dingen die je in Nederland hebt leren eten. De pindakaas is niet om aan te slepen! Jij bent er dol op, net zoals op drop. Maar goed, ik lust ook niet alles wat ze in Kosovo eten. Bijvoorbeeld de aangemaakte groenten, dat lust ik echt niet.' 
 
Hoewel het gesprek met Cecile en Ylber over de dingen ging waaraan ze zich bij elkaar ergeren, zijn er ook dingen waarvan ze houden bij de ander. Waarvan houden ze?

Zij: 'Het leven. Eigenlijk het manier hoe Ylber met het leven omgaat. Hij neemt het zoals het nu is, zonder te veel in de toekomst te kijken. Nederlanders sparen, plannen... Van Ylber heb ik geleerd om wat relaxter met het leven om te gaan.'

Hij: 'Eigenlijk zou ik hetzelfde antwoord kunnen geven over wat ik aan Cecile zo leuk vind. En dat is hoe zij met het leven omgaat. Ze kan genieten van de kleine dingen, alles is voor haar een belevenis. Een concert, een uitstapje, bezoek aan vrienden...Terwijl ik zit te denken: “Heb ik wel of geen zin in dat concert?”, is zij al tickets het bestellen. De vrolijkheid waarmee ze door het leven gaat boeit me nog steeds.'