Het SCP heeft een onderzoek uitgevoerd naar discriminatie onder allochtone groepen op de arbeidsmarkt. In dit onderzoek werd door testpersonen gereageerd op echte vacatures door middel van een onberispelijke brief en cv. Hiernaast werd telefonisch gesolliciteerd bij de functiegroepen waarin dat gebruikelijk is. 

Het SCP is er bij het onderzoek van uit gegaan dat Surinamers en Antillianen vaak een Nederlandse naam hebben. Daarom is ervoor gekozen om bij deze testpersonen als geboorteplaats Paramaribo of Willemstad in te vullen, om op deze manier de etnische afkomst naar de werkgever toe te verduidelijken. Ook moesten de Antilliaanse en Surinaamse acteurs zich bij de telefonische tests bedienen van een licht accent in tegenstelling tot de acteurs van Marokkaanse en Turkse komaf, die louter hun naam met duidelijke Turkse en Marokkaanse tongval moesten uitspreken.

Onjuiste aannames
Hier kleven een aantal methodologische kanttekeningen aan. De aanname van het SCP dat Surinamers vaak een Nederlandse naam hebben, is namelijk niet correct. De hoofdzakelijk Nederlandse naamgeving geldt voornamelijk voor de Creolen in Suriname, maar niet voor de vele andere groepen die het land rijk is. Zo hebben Hindoestanen vrijwel altijd een niet-Nederlandse achternaam. Ook bij andere groepen Surinamers die gemigreerd zijn naar Nederland, zoals de Javanen, is dit niet het geval. Op de een of andere manier lijkt in bepaalde delen van Nederland het beeld te bestaan dat Suriname louter uit Creolen bestaat. Dat dit in de wetenschap echter ook zo is, is een kwalijke zaak. 
Het is de vraag hoe de uitkomsten van het onderzoek eruit zouden hebben gezien als hier rekening mee was gehouden. Ook is de vraag in hoeverre de onderzoeksresultaten van toepassing zijn op in Nederland geboren mensen van Surinaamse afkomst.  

Verschillen miniem
Verder is het opvallend hoe de resultaten van het onderzoek in sommige media naar buiten werden gebracht. Trouw berichtte bijvoorbeeld dat Surinaamse Nederlanders hun koppositie op de arbeidsmarkt kwijt zijn, omdat zij volgens het onderzoek vaker worden afgewezen dan Marokkaanse Nederlanders. Het lijkt te gaan om een substantieel verschil gezien de kop op de site van de landelijke krant: 'Surinamer vaker afgewezen'. Hoe het daadwerkelijk zit met de percentages van de verschillende groepen en dat verschillen daartussen minimaal zijn, wordt verder niet in het stuk vermeld, wel dat alle allochtone groepen een kans van gemiddeld 37 % hebben om te worden uitgenodigd voor een gesprek, tegenover 44% bij de autochtonen. 

Hechte gemeenschappen?
In het stuk van Trouw worden verklaringen gezocht voor het kleine verschil tussen Surinaamse Nederlanders en Marokkaanse Nederlanders. Volgens Zeki Arslan van Forum begint de hechte gemeenschap van de Surinamers en Turken in hun nadeel te werken. Zij zouden hierdoor moeilijker kunnen uitblinken. De Marokkaanse gemeenschap zou veel minder hecht zijn, wat volgens hem heeft geleid tot successen als Aboutaleb, Marcouch, Abdelkader Benali. Maar je zou gezien de Surinaamse successen in Nederland ook kunnen betogen dat de hechte gemeenschapsstructuur juist stimulerend werkt. Denk maar eens aan Jörgen Raymann, Gerard Spong, Anil Ramdas, Prem Radhakishun en ga zo maar door. 

En nu?
De berichtgeving in Trouw leidt tot discussies en mogelijke verklaringen voor de kleine resultaatverschillen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Maar is dit daadwerkelijk waar de discussie zich op zou moeten richten, als de verschillen zo klein zijn? Het feit dat verschillende allochtone groepen minder kans maken om te worden uitgenodigd voor een gesprek door hun naam of geboorteplaats, ondanks de beschikking over een onberispelijke brief en cv, geeft juist aan dat zaken als hechte gemeenschappen, of andere kenmerken van allochtone gemeenschappen, er niets mee te maken hebben. Er is blijkens het onderzoek sprake van ongelijke kansen op de arbeidsmarkt, ook bij gelijke geschiktheid. Hoe dit bestreden moet worden en welk beleid hierop moet worden ingezet, zijn veel zinnigere vragen in deze kwestie.