'Door films als La Haine lijkt het alsof je moet praten over geweld, flikken, drugs. In Les barons gaat het daar een uur en vijftig minuten lang niet over', dit zegt regisseur Nabil Ben Yadir van ‘Les Barons’ (de baronnen) tegen Brussel Nieuws over zijn multiculturele komedie over 4 vrienden in de Brusselse wijk Molenbeek. De film die in België al meer dan 100.000 bezoekers heeft getrokken, ging de afgelopen week in première op het Internationale Filmfestival Rotterdam (IFFR). Tussen de duizenden films die daar jaarlijks worden vertoond haalde de Belgische productie een 20ste plaats in de lijst met publieksfavorieten.

Het stappenkrediet
Eén van de charmes van de film is dat op lichte toon de wat zwaardere, onderliggende problematiek wordt aangestipt. De 3 vrienden noemen zichzelf baronnen en hangen de filosofie aan dat elk mens slechts een beperkt aantal voetstappen beschikbaar heeft in zijn leven (‘het stappenkrediet’). Je kunt jezelf daarom het beste maar zo min mogelijk vermoeien en daarom kunnen de vrienden regelmatig languit uitgestrekt worden aangetroffen tussen het fruit van de groenteboer (een rol van de Belgische steracteur Jan Decleir) of op de kap van de zwarte BMW die 8 vrienden onderling delen. Zo worden de nieuwe Nike’s en het aantal levensdagen gespaard.

De zus van je vriend
Baron Hassan (Nader Boussandel) weigert zich echter bij zijn ‘stappenkrediet’ neer te leggen en zou het liefste op een podium mensen vermaken. Boussandel ontving op het filmfestival van het Franse Amiens (de film is Franstalig) de publieksprijs voor de beste mannelijke hoofdrol en in de film heeft hij een oogje op de journaliste Malika (Ahmelle Chahbi). De Baronnen vinden dat er met haar iets vreemds aan de hand is, zij heeft journalistiek gestudeerd en werkt als journaliste. De regisseur merkt hierover op dat hij gewend is dat zijn Marokkaanse vrienden wel een opleiding hebben gevolgd, maar eigenlijk haast nooit het werk uitvoeren dat in het verlengde van die opleiding ligt. Er is nog iets dat Hassan lang weerhoudt om toenadering te zoeken tot het meisje waarop hij al sinds de basisschool verliefd is. Malika is de zus van mede-baron Mounir (Mourade Zeguendi) en je vraagt een zus van een vriend niet mee uit, tenzij je met haar trouwt.

Ontworsteling
Naast die familiedruk over hoe een partner wordt gekozen, is er de voortdurende druk van de vader van Hassan om toch maar vooral de veilige baan als buschauffeur te kiezen. Hassan probeert zich zowel in de keuze van zijn partner als die van zijn baan te ontworstelen aan de verwachtingen van zijn omgeving. Als hij echter eindelijk staat te repeteren op een podium komt mede-baron Mounir het café binnenvallen om hem van het podium te sleuren want ‘alle artiesten zijn nichten’. Als de collega-artiesten in het café Mounir wat glazig aankijken na dit statement vraagt hij hen ‘of ze soms nog nooit een heteroseksueel hebben gezien’.

Diezelfde Mounir komt op een ander moment in de film wat minder grappig uit de hoek door Hassan op een vreselijke manier in elkaar te slaan vanwege het aanpappen met zijn zus Malika. Het is vooral dit korte, grimmige moment dat Les Barons toch in een net iets andere filmcategorie plaatst dan de Nederlandse multiculturele comedy ‘Shouf, Shouf Habibi’ uit 2004, waarmee een vergelijking voor de hand ligt. Dat zou iets te maken kunnen hebben met de achtergrond van regisseur Ben Yadir die nog altijd in de Brusselse wijk Molenbeek woont en dat is een wijk waar met enige regelmaat gewelddadigheden plaatsvinden tussen jongeren en de politie.

_{Les Barons heeft de juryprijs gewonnen op het internationale filmfestival van Marrakech en zal vanaf 6 mei ook in de Nederlandse bioscopen in roulatie gaan}.