Clara is boos op haar buren. Ze is bijna 50 jaar en je kunt dus aannemen dat zij  allang volwassen is. Maar iets in haar karakter houdt haar volwassen buren op afstand. Ze zijn niet zo vriendelijk. Twijfelen ze misschien of  50 jaar wel  volwassenschap betekent of aan de aanname dat volwassenschap automatisch tot wijsheid leidt? Wat de reden ook is, Clara is boos, zelfs heel erg boos op haar buren. De buren zijn wel beleefd tegen haar, vragen hoe het met haar gaat, maar ze nemen haar nooit in  vertrouwen. Ze vertellen nooit over zichzelf. Geen woord, alsof ze samenzweren. 

Clara is boos, vooral op Marjam, op die allochtone vrouw met 4 kinderen. Een dochter van haar is ziek met astma en heeft problemen op school. Haar man is de hele dag afwezig, hoewel Marjam beweert dat hij altijd thuis is. Marjam  kan Clara niet zo maar zand in haar ogen strooien. Er klopt hier iets niet. Misschien heeft ie een vriendin? Er is nooit ruzie bij hun thuis; Clara heeft al 100 keer bij hen afgeluisterd door een glazen pot op de muur te houden. Er zijn dus geen problemen. Als er geen problemen zijn, betekent dat ook dat er geen echtpaar woont. Van wie zijn dan de kinderen, hè? Die allochtonen zijn allemaal leugenaars. Wie weet waar ze vandaan komen, wat ze ooit gedaan hebben? Onbetrouwbare mensen. Die Marjam bijvoorbeeld. Wat eet zij? Wat kookt zij voor haar kinderen? Waarom trakteert zij Clara nooit? Het ruikt er nooit naar een buitenlandse maaltijd zoals 3 jaar geleden bij Sarah. 

Sarah woonde ooit in de woning van Marjam. Ondankbare vrouw. Zij trakteerde Clara altijd op haar exotische nationale maaltijden, maar toonde zich nooit dankbaar dat Clara zich verlaagde  tot het eten van een maaltijd van een allochtone die een hoofddoek droeg. Typisch voor dit soort mensen. Sara is verhuisd omdat Clara de politie had gebeld toen zij haar een paar dagen niet gezien had. Het bleek dat Sarah gewoon thuis was. Nou en? Moest dan die stomme allochtone haar daarom een 'snuffeltrut' noemen? 
Die Marjam is ook een rare hoor die nu in de plaats van Sarah woont. Ze keek heel vreemd toen ze een keer Clara met de verrekijker  betrapt had. Maar in godsnaam, sinds wanneer is het verboden om een verrekijker te gebruiken? De ramen van de buren hebben toch geen gordijnen? Gordijnen! Dat is juist een probleem. Als je gordijnen voor de ramen hebt, heb je geheimen. Waar of niet? Bijvoorbeeld die Hassan die  tegenover haar woont; hij draagt een masker van beleefdheid. Hij doet alsof hij beleefd is. Zo netjes, zo beschaafd, altijd in een gloednieuw pak alsof hij niet uit Palestina komt. Híj heeft gordijnen voor de ramen. Clara is van plan van de week naar de politie te bellen om zijn woning te laten doorzoeken. Ze is er zeker van dat Hassan  hennep in zijn woning kweekt. Zo jong, zo gelukkig, altijd hand in hand met zijn vrouwtje. Jullie zullen nog van mij horen, denkt Clara.

Ze klaagde over haar buren toen ze mij toevallig in de buurt zag. Ze vertelde mij dit alles en vroeg zich af wat er met haar buren aan de hand is, waarom ze haar niet uitnodigen als ze barbecueën of gezellig in het voortuintje zitten als er een zonnige dag is. ‘Misschien denken ze dat jij je met hun privéleven bemoeit, dat je overal snuffelt en gluurt. Of misschien denken ze dat je een verklikker en roddelaar bent’, antwoordde ik. 
‘Ik?’, vroeg Clara geschrokken alsof zij door een slang gebeten was. 'Ik snuffelen? Wat zeg je, meid? Ik heb toch ogen, oren en hersenen om te zien, horen en begrijpen wat men geheim houdt? En ik ben geen roddelaar! Toen ik Yvonne over de lelijke dochter van Melanie vertelde, zei ik haar niet dat ik al de buurtbemiddelaar  had gebeld om te zeggen dat haar huwelijk zal mislukken. Die Melanie van de zesde etage is een slet, dat zegt iedereen. Tenminste ik weet zeker dat iedereen dit zo zou kunnen denken. Dat is toch de waarheid!'

Clara blijkt verteld te hebben over haar verdenkingen aan haar vriendin Yvonne. Vroeger had Clara nog andere vriendinnen. Natasja en Ingrid. Toen zij aan Natasja vertelde dat haar man met Ingrid op een avond in een bar zat wijn te drinken in een heel 'intieme' sfeer, volgde er na een jaar van heleboel verdachtmakingen, jaloeziescènes en ruzies, een echtscheiding. Uiteindelijk bleek dat de man van Natasja met Ingrid om 11 uur ’s ochtends voor de supermarkt had gestaan om wat groetwoorden uit te wisselen.
Clara vertelt graag over Yvonne. ‘Weet je’, fluistert ze geheimzinnig, ’Hassan bezoekt de moskee!!!’ Ze haalt adem, staart aandachtig naar mijn gezicht om te zien welk effect haar woorden op mij hebben gemaakt. ‘Yvonne en ik vermoeden dat hij een moskee bezoekt. Hij vertrekt iedere dag op dezelfde tijd richting Den Haag op de fiets’, vervolgt ze. ‘Wij weten allemaal, het hele land weet waarmee zij in de moskee bezig zijn.’
Of ze de beoogde uitwerking van haar nieuws op mijn gezicht heeft gelezen, of dat zij zich verlost wist van haar zware last, ik weet het niet, maar er was voldoening bij haar te merken. Ik wilde haar niet verder kwetsen met mijn opmerkingen over de redenen van de afstandelijkheid van haar buren tot haar, wenste haar een prettige dag en vertrok.

De volgende dag toen ik in de buurt was, zag ik opeens Hassan, de buurman van Clara. Hij begroette mij niet met de vriendelijkheid zoals gewoonlijk en zijn blik richtte zich naar de grond. ‘Dag Hassan, hoe gaat het?’, zei ik. ‘Is alles goed?’ ‘Dat hangt ervan af wat u goed vindt, mevrouw’,  zei hij op sombere toon. ‘Wat is er, Hassan?’, vroeg ik ongerust en ik voelde een steek in mijn hart. ‘Mevrouw, waarom valt u mijn buren lastig met vragen over mijn  vrouw en met uw vermoedens dat ik met fundamentalistische activiteiten in de moskee bezig ben. Wat kan het u schelen waar ik elke dag naartoe fiets?’ ‘Wat???!!!!’, was mijn uitbarsting, zodat Hassan een paar stappen terug deed. Op hetzelfde moment voelde ik dat boven mij, op de derde etage van de flat iemand door een kleine opening van het gordijn stiekem ons stond te begluren. 'Clara', dacht ik en werd meteen rustig, zelfs vrolijk. ‘Heeft Clara je ook verteld hoe ze jou tegen mijn aanval verdedigde?’, vroeg ik lachend. 

Omdat Hassan van nature een hartelijk iemand is, streefde hij er met zijn hele geest naar om deze donkere bewolking van verdenking weg te wuiven. Wij liepen een poosje samen op. ‘Waar ga je heen, Hassan?’, vroeg ik met een speciale intonatie in mijn stem. Hassan begreep het en lachte. ‘Ik werk in een bibliotheek en ben bezig met de voorbereidingen van wekelijkse lezingen. Dit keer wordt het een lezing over de oude steden in Zuid-Holland, o.a. over Rijswijk. Kom langs, dan zie je het zelf’, nodigde hij mij uit. ‘Zeker. Ik kom zeker’, zei ik en nam afscheid van hem.