Op vrijdag blijft de telefoon rinkelen. ‘Kom je bij ons de kijken’, vraagt mijn neef, ‘Ahmed en Naze komen ook’. Een collega- journaliste stelt voor om de bekendmaking in het Sheraton-hotel te volgen. De opgewonden stemmen aan de telefoon en de voorbereidingen die worden getroffen door mijn familie, doen me denken aan de tijden in Nederland, als men elkaar uitnodigt om een belangrijke voetbalwedstrijd te kijken. Maar vandaag gaat het niet om voetbal, maar om de uitslagen van de parlementsverkiezingen in Irak. Een belangrijke dag voor alle Irakezen. 
Teleurgesteld hangt iedereen op, want ik besluit alles thuis te volgen. Het is voor mij geen optie om met familie de belangrijke verkiezingsuitslagen te bekijken. Er zullen namelijk op z’n minst 4 kinderen om mij heen schreeuwen, rennen en spelen en uit eerdere ervaringen weet ik dat er dan niet kan worden gewerkt. Daarnaast is mijn oma alleen thuis en ik mag haar gezelschap houden. 

Oma
Vanaf zeven uur zit ik voor de televisie, een half uur eerder dan het moment van de bekendmaking. Ik zap langs honderden kanalen, op zoek naar een geschikte nieuwsuitzending. De satelliet biedt zoveel opties en het lukt me dan ook nooit een keuze te maken. Elke keer als ik denk een kanaal te hebben gevonden, dan zap ik weer verder. Mijn oma brengt een kop koffie en begint aan haar adviserende taak waarom haar kleindochter toch zoveel moet werken. ‘Al dat lezen en computeren zal ooit ten koste gaan van je ogen’, zegt ze. Respectvol blijf ik knikken om haar het gevoel te geven dat ik luister, maar ondertussen kijk ik naar de klok en naar het beeldscherm van de televisie dat ineens zwart is geworden. Waarschijnlijk veroorzaakt door het stormachtige weer. Vijf voor half acht, bijna tijd. Wie mag zich straks de winnaar noemen? 

De eerste berichten zijn duidelijk: het wordt een nek-aan-nekrace tussen de sjiitische premier Maliki en zijn seculiere uitdager Allawi. In Bagdad waar ik tijdens de verkiezingen was, voorspelden veel mensen dat het onmogelijk was dat Maliki weer zou winnen. Hij was namelijk al premier dus hij zou die positie moeilijk weer kunnen bemachtigen en daarnaast was men ontevreden over wat hij had betekend voor Irak. Allawi daarentegen maakte volgens de mensen meer kans, omdat hij eerlijk en open is over de problemen in het land. Daarbij valt hij goed in de smaak bij het Westen en dat zal ook in het voordeel van hem wekren, dachten veel mensen. Ondertussen is het half acht. De neonlamp boven mijn hoofd maakt een zoemend geluid, knippert en valt uit. De elektriciteit is weg. 

Nederland
En nu?, denk ik bij mezelf. Ik word boos en ik begin zenuwachtig heen en weer te lopen door de woonkamer. Buiten is het pikdonker en op dat moment denk ik aan de vele mensen die zich klaar hebben gemaakt om de uitslagen te horen. Ineens gaat mijn mobiel, het is mijn moeder uit Nederland: ‘Nian, de uitslagen worden later bekend gemaakt, de Kiescommissie is aan het vergaderen, volgens mij gaat het niet door!’ Opgelucht haal ik adem, gelukkig maar, ik mis niets. ‘En Talabani is in Iran, wat doet hij in Godsnaam op zo’n dag in Iran?’ De Iraakse president wilde waarschijnlijk liever op uitnodiging van de Iraanse president de Newroz-festiviteiten meemaken dan de belangrijkste dag van Irak!

19.40uur. Ik bel mijn tante om te vragen of zij al elektriciteit heeft. ‘We hebben de generator aangezet, en de resultaten zullen zo bekend worden gemaakt.’ Er is niemand in huis die voor mij en mijn oma de generator kan aanzetten en in de 6 maanden dat ik hier verblijf, ben ik te lui geweest om de verschillende handelingen te leren om de generator aan de gang te krijgen. Uit wanhoop bel ik mijn neef: ‘Kom me alsjeblieft ophalen, ik wil niet alles missen.’ Hij komt. Nu moet ik mijn oom opbellen om te vragen of hij naar huis kan komen. Oma kan niet alleen blijven.

Elektriciteit
Met het zwakke licht van mijn mobiele telefoon zoek ik door mijn rommelige kamer naar wat spullen die ik kan meenemen. Ik vervloek mezelf en vraag me af waarom ik niet netter kan zijn. Op zulke hectische momenten zou me dat wat extra tijd opleveren. Mijn kamer wordt ineens verlicht door een bliksemflits en dan volgt er regen. Ondertussen staat mijn neef voor de deur. Als ik in de auto stap, hoor ik op de radio dat de ceremonie is begonnen. Er worden wat welkomstwoorden uitgesproken aan de genodigden in het Rasheed-hotel in Bagdad waar de persconferentie plaatsvindt. Kort daarna begint de bekendmaking van de resultaten van de provincie Anbar. Terwijl we in de buurt van mijn neefs huis aankomen, vallen ook daar alle lichten uit. 

In het donker zitten we in de woonkamer te luisteren naar de eerste resultaten. De radio kraakt en kreunt, die heeft zijn beste tijd gehad, maar we zijn allemaal blij dat we iets hebben om naar te luisteren. Even later is er weer elektriciteit en de televisie wordt meteen aangezet. Iedereen zit gespannen voor het scherm en zelfs de kinderen zitten braaf op de grond mee te kijken. Al snel wordt duidelijk dat er een race ontstaat tussen de Iraakse Nationale Alliantie (INA) van Maliki en de partij Al Iraqiyya van Allawi. Op het linkerdeel van het scherm worden de uitslagen in een tabel weergegeven en op het rechterscherm leest iemand de uitslagen voor. Alle ogen zijn gericht op de tabel en als de uitslagen van de Koerdische lijst verschijnen klinkt er geschreeuw door de kamer en wijst men druk naar het beeld. ‘Dat zijn wij, dat zijn wij’, roept mijn tante. Het Koerdische nationalisme speelt duidelijk een rol in mijn familie. Mijn neef hoopt dat Maliki wint. ‘Hij is goed voor de Koerden, Allawi blijft een oud-Baathist’. Zijn vader knikt instemmend. 

Feest
Terwijl de uitslagen nog worden voorgelezen, is op de Arabische nieuwszender Al-Sharqia te zien dat Allawi feest viert. Het is dan duidelijk dat hij met nipt verschil de verkiezingen wint van de zittende premier Maliki. Allawi’s Iraqiyya-coalitie behaalt 91 zetels van de 325 parlementszetels, dat is 2 meer dan het blok van Al-Maliki. Daarmee is het allerminst zeker dat Allawi het premierschap op zich zal nemen. Er wachten hem nog lange en moeizame coalitieonderhandelingen. 
Op de nieuwszender Al-Arabiya, is Maliki te zien tijdens een persconferentie. Hij laat weten dat hij de uitslag naast zich neerlegt en felicieert Allawi niet met zijn overwinning. Maliki dringt aan op een hertelling van de stemmen die werden uitgebracht tijdens de parlementverkiezingen van 7 maart. Daarmee negeert hij de oproep van de VN-gezant voor Irak, Ad Melkert, die kort voor de uitslag zei dat de resultaten geloofwaardig zijn. Hij riep alle partijen op de uitslag te accepteren. Opvallend is dat de Maliki nauwelijks zetels heeft gehaald buiten het sjiitische zuiden. Zijn rivaal Allawi, een seculiere sjiiet, haalde de meeste stemmen in het soennitische noorden, maar hij pakte tegelijkertijd ook zetels bij de sjiieten. Een blok van religeuze sjiieten haalde 70 zetels en de Koerdische lijst 43. 

In de kamer zapt mijn neef verder en op een Koerdisch kanaal zien we feestende mensen in de Koerdische provincie Sulaimaniya. Ondanks het slechte weer, rijden er honderden auto’s door de straten van de stad en zijn er dansende mensen te zien. In Erbil is het wat rustiger. Als ik de stad in rijd zijn er wat toeterende auto’s, maar taferelen zoals in Sulymania blijven uit.  
Na wat rondjes te hebben gereden in de stad kom ik vermoeid thuis. Ik plof neer op de bank en zap weer langs wat kanalen om het laatste nieuws mee te krijgen. Mijn oma zet een kop koffie voor me neer en gaat naast me zitten. ‘Je zal wel moe zijn’, zegt ze terwijl ze me aankijkt. Ze neemt weer haar adviserende rol op zich. ‘Dit is toch geen leven dat je leidt’, knikt ze hoofdschuddend. ‘Als je nou getrouwd was dan had je je vandaag niet zo druk hoeven te maken om Maliki en Allawi!’