Sarija staat op het punt om de eretitel 'Shehid' te ontvangen. Sarija is onlangs 15 jaar geworden en volgens de organisatie is ze groot genoeg om haar deze grote eer te betuigen en haar tot het niveau van shehid te verheffen. 'Shehid' betekent; gesneuveld voor een heilige zaak. Deze mensen bereiken meteen het paradijs. Het paradijs is een plaats waar men alleen maar gelukkig is. Je kunt daar van alles doen, eten, drinken, zingen. Alles is daar in overvloed: water, brood, melk, boter, rijst en lamsvlees. En je hoeft je gezicht niet achter die zwarte sluier te verbergen. Je kunt op een bank zitten en met neef Aslan praten, lachen, luid lachen en  zelfs zijn hand vasthouden…

Yusuf, de leider van hun broederschap, heeft al eerder haar 13-jarige broertje Ibrahim vereerd met deze heilige titel. Yusuf heeft hem naar een vreemde stad gestuurd om vandaar 'het paradijs te bereiken'. Ibrahim moest zoveel mogelijk ongelovigen naar de hel sturen. Hij was bang en huilde. Maar een van de broeders gaf hem iedere keer een glas met vloeistof en de jongen werd dan vrolijker en gehoorzamer. De broeder sliep zelfs met Ibrahim. Als Ibrahim dat niet wilde, zei hij dat het een godgevallige daad is om samen te slapen.

Gods woord
Sarija is op zich blij dat haar broertje nu voldoende eten en drinken krijgt in het paradijs. Toch drukt er iets zwaars op haar borst als ze aan hem denkt. Maar volgens Yusuf is het huilen om een shehid een van de grootste zonden begaan tegen God en zwaar strafbaar. Bovendien belooft Yusuf een mooie marmeren grafsteen te bestellen voor alle shehiden. En je moet nooit bang voor de dood zijn. De dood is een rechtvaardige zaak. 
De zonen van Yusuf bevinden zich in het buitenland. Het buitenland betekent niet de dood, maar het leven. Maar als Sarija Yusuf naar zijn kinderen vraagt, wordt hij boos en zegt dat een meisje die dit soort vragen stelt niet deugt. Een meisje zoals zij moet alleen naar Gods woord luisteren. Het Gods woord komt uit de mond van Yusuf, dus Sarija doet beschaamd haar best om haar gedrag God welgevallig te maken.

Sarija weet niet wat het paradijs precies voorstelt, van daar is namelijk niemand ooit teruggekeerd: haar oom, broertje noch neef Aslan. Maar de zoete dromen over een toekomstige ontmoeting in het Paradijs met haar dierbaren laten haar al 6 maanden niet met rust. Het is onverdraaglijk geworden hier in dit land zonder haar neef en broertje. Ze heeft natuurlijk nog haar moeder en haar zusje van 6 jaar, maar ze ziet hen niet meer. Yusuf heeft haar namelijk ervan overtuigd dat het beter is dat ze haar moeder voorlopig niet meer ziet. Anders zouden de tranen van haar moeder een slechte invloed op haar kunnen hebben. 

Ongelovige hoer
De laatste keer dat zij haar moeder heeft gezien, was ze 13 jaar en haar broer 11. Haar moeder smeekte de leden van de broederschap haar kinderen niet mee te nemen. Maar de grote, bebaarde, gewapende broeders hebben haar uitgescholden en noemden haar een ongelovige hoer. Ze zou juist aan de krijgers van het geloof moeten denken en niet aan haar zielige moederschap, zeiden ze. 
Vrouwen betekenen voor de broeders weinig. Niettemin bevinden zich onder hen enkele vrouwen. Enkelen van hen zijn al jaren ontvoerd om hun geloof te kunnen dienen. Zij moeten alles opofferen voor het geloof, dat wil zeggen voor de broeders, dan zijn ze pas op de heilige weg naar het paradijs. 'Alles' betekent hun tijd, werk, lichamen, gedachten en levens. Het hoogste offer voor God  is het offeren van je leven. Daardoor kom je direct in contact met de heerser.

De Hoofdwet
De vrouwen leren hoe ze hun leven kunnen opofferen. Er bestaan verschillende mogelijkheden. Maar in alle varianten staat een punt vast: doodgaan tussen zo veel mogelijk mensen. Mensen betekent ongelovigen. Dat kan in een tram, bus, trein, metro, stadion, plein, festival, bioscoop, feest, evenementenzaal, activiteitplaatsen voor kinderen, scholen, enz. Je bent vrij in je keuze. Het verkrijgen van explosiemateriaal is geen punt, er is altijd voldoende beschikbaar. Maar de Hoofdwet is: nooit in je eentje doodgaan. Dat is tegen de principes van het zelfmoordschap en is een onvergeeflijke zonde gepleegd jegens God.

Dus Sarija, net als ieder 15-jarig meisje, denkt constant over haar toekomst, over haar gelukkige toekomst. Een toekomst die het heden van tientallen mensen zal kosten. Onlangs hoorde ik dat Sarija al opweg is om de eerste en laatste opdracht van leider Yusuf uit te voeren in een bepaald land. Waar weet ik niet. Sindsdien zoeken mijn ogen overal naar Sarija. Waar is ze? In welk land? In welke stad? Hoe ziet haar sluier er uit? Is ze al met haar toekomst in het verleden of met haar verleden in onze toekomst?