‘Op 29 april 1972 werd ik door mijn oudste broer, Moha, in Lille, Frankrijk, op de bus gezet naar Nederland. Ik was 21 jaar. Ik had een klein reiskoffertje bij me. Daarin zaten al mijn bezittingen: twee witte overhemden, wat ondergoed en een van mijn twee pakken. Het andere had ik aan. Ik moest van Moha weg uit Frankrijk. Hij zei dat als ik langer in de mijnen zou werken mijn longen kapot zouden gaan. Net als die van hem. Moha zei dat het werk in Nederland schoner was. En hij zei ook dat Nederlanders aardiger zijn dan de Fransen. Die scholden ons vaak uit voor “vieze Arabieren”. Twee jaar heb ik in Lille gewoond en niets van de stad gezien. Mijn dag zag er zo uit: huis-kolenmijn-huis. Het deed mij dan ook niets toen ik het verliet.
De bus kwam aan op het Amstelstation in Amsterdam. Toen ik uitstapte, zag ik dat Moha gelijk had; alles was schoner. Alsof er een groot tapijt over de hele stad was uitgerold. En de mensen die op het tapijt liepen, keken vriendelijk. Ik dacht: Driss kan zich hier thuis voelen.’

Zo begint het avontuur van Driss Tafersiti in Nederland in 1972. Tot 2 weken geleden verscheen elke donderdag in NRC Handelsblad zijn verhaal  geschreven door hemzelf. Hij behoorde tot een van de vele Marokkaanse gastarbeiders die in die jaren naar Nederland kwamen om te werken. Zij dachten dat ze zouden terugkeren naar Marokko, maar versleten en vaak met een WAO-uitkering bleven ze. Hun gezin was ondertussen overgekomen. Hun toekomst lag in Nederland. 

Het beeld over de eerste generatie Marokkaanse gastarbeider is niet zo positief, maar het waren jonge, sterke mannen die het avontuur aandurfde om in een ander land werk te gaan zoeken. Ze hadden dromen. Dat element wordt te vaak vergeten, vonden de schrijvers Asis Aynan en Hassan Bahara en zij besloten deze generatie waartoe hun vaders en ooms behoorden een stem te geven. Ja, Driss Tafersiti blijkt niet te bestaan; het is een fictieve personage van deze 2 schrijvers. Zij kozen voor deze vorm om volledige vrijheid te voelen om het verhaal van de eerste generatie gastarbeiders op te schrijven. 
En zij hebben dat met groot succes gedaan. Het feuilleton werd gekozen tot het beste dat in 2009 in NRC Handelsblad werd gepubliceerd. De prachtige verhalen zijn nu gebundeld in het boek Ik, Driss. De titel is een knipoog naar het avonturenboek Ik, Jan Cremer zonder de seksavonturen echter.

Klik hier voor een van de columns uit het feuilleton.

_{Boek: Ik, Driss - Driss Tafersiti, pseudoniem Asis Aynan & Hassan Bahara
Uitgever: Atlas, p. 180, € 17,50}