Ik heb beide artikelen gelezen en heb in beide gevallen mijn schouders opgehaald en gedacht ‘deze lieden hebben blijkbaar de klok horen luiden….’ en denken waarschijnlijk ‘kon unu dyompo sweef tek taki, want niet geschoten is altijd mis’.

Euro-centrisch
Ik heb besloten kort te reageren op de inhoud van de artikelen, omdat van diverse kanten zowel in als buiten Suriname mensen mij soms zeer indringend aanspoorden een reactie op de inhoud van de artikelen te geven. Dat doe ik dan hierbij.
In de eerste plaats vind ik het geweldig dat de heerRadjinder Bhagwanbali vanuit een Surinaams perspectief een boek heeft geschreven over de slavernij onder de Hindostanen. Het schijnt dat hij tot de conclusie is gekomen dat de historische werkelijkheid volledig afwijkt van het beeld dat euro-centriche historici tot nu toe hebben geschetst. Een dergelijke benadering heb ik altijd toegejuicht en moedig hierbij auteurs van de talrijke andere etnische groepen in Suriname aan om dit voorbeeld te volgen, aangezien de koloniale auteurs vaak bewust of onbewust de Surinaamse geschiedenis hebben vervalst.

Onjuist vond ik de bewering van de verslaggever Eric Mahabier, dat ik in mijn recente publikatie over herstelbetalingen een bedrag van ruim € 50 miljard had berekend voor onder meer het leed aangedaan tijdens de slavernij. De ruim € 50 miljard had namelijk te maken met humane leed, plus de vergoeding voor de uitmergeling van de economie. Bovendien was er geen enkele etnische groep uitgesloten in de berekening. Het woord 'ondermeer' in de zin van de verslaggever is volledig misplaatst of zijn bron is onjuist. Uitgaande van diverse uitgangspunten heb ik in mijn studie voor de volgende groepen, die geleden hebben onder het Nederlandse kolonialisme herstelbetalingen berekend: de Inheemsen, de tot slaaf gemaakte Afrikanen, de Marrons, de Chinezen, de Hindostanen, de Javanen en de Boeroe’s. 

2.3 miljoen?
Van belang is dat de bedragen niet uit mijn duim zijn gezogen, maar dat ik een methode heb ontwikkeld en volgens die methode die berekeningen heb gemaakt. De berekening voor het humane leed uit de koloniale tijd voor de voornoemde groepen komt uit op € 28.6 miljard.
Een volstrekt belachelijke zaak en belediging aan de voorouders van de huidige Hindostanen vond ik het gepubliceerde bedrag voor herstelbetalingen van € 2.3 miljoen, dat de auteur en zijn medestanders aan een Nederlandse regering willen voorleggen aan onbetaalde lonen van Hindostaanse contractarbeiders. Dit komt bij mij nogal vreemd over, aangezien de auteur blijkbaar zelf de conclusie trekt dat ‘het leven op de plantages voor contractarbeiders een hel was’. Moet ik concluderen dat voor 43 (1873-1916) jaar lang systematische schending van mensenrechten men een Nederlandse regering een openstaande rekening van € 2.3 miljoen wenst te presenteren? 

Voor de goede orde wil ik de lezers ter oriëntatie enig cijfermateriaal voorhouden. De Joden die geleden hebben onder het regime van de nazi’s hebben al 220 miljard DMark uitgekeerd gekregen. In 1974 heeft de auteur, de heer F. Oedayrajsingh Varma (alias Che Varma) een bedrag van Nf. 2 miljard als herstelbetalingen gelanceerd voor het historische leed dat aan de Hindostanen is aangedaan. Per eind 2006 komt dit bedrag rekeninghoudend met een rekenrente van 3% uit op een bedrag van ruim €. 2.8 miljard. Dit is overigens ook het bedrag dat ik in mijn studie heb berekend.

Staat Suriname
Ik wil de initiatiefnemers van de Hindoestaanse herstelbetaling er voor de goede orde op wijzen dat het vraagstuk van herstelbetalingen voor leed dat dit volk is aangedaan in de periode van het Nederlandse kolonialisme in grote mate een zaak is van de Staat Suriname. In 2001 heeft de Surinaamse regering op de Wereldconferentie tegen Racisme een standpunt bepaald, dat nog steeds door opvolgende regeringen niet is ingetrokken. De regering heeft toen herstelbetalingen geeïst. In mijn recente boek heb ik  een apart hoofdstuk gewijd aan wat er allemaal bij komt kijken en welke stappen er moeten worden genomen om tot herstelbetalingen te komen. Inmiddels zijn er overigens al gesprekken opgang gekomen met een internationaal netwerk van juristen die belangstelling hebben om op instigatie van een Surinaamse regering de totale Surinaamse case terzake herstelbetalingen te bekijken. Mijn advies aan de heer Bhagwanbali en de zijnen is dan ook: heb geduld, wees niet de zwakke schakel in de keten, sluit je aan, want samen zijn wij sterk!

Armand Zunder is auteur van Herstelbetalingen, De ‘Wiedergutmachung’ voor de schade die Suriname en haar bevolking hebben geleden onder het Nederlands kolonialisme, 2010.