Terwijl de eurocrisis doordendert is de storm aan aandacht voor 'de Griekse kwestie' even gaan liggen. Maar wat vonden de Griekse Nederlanders zelf van al die aandacht? Hoe hebben ze deze periode waarin Griekenland en de Grieken de schuld van bijna alles kregen, ervaren? Uit gesprekken die ik de afgelopen periode met Grieken heb gehad, concludeer ik dat de meesten zeer ontevreden en soms ronduit woedend zijn over de berichtgeving. Niet alleen over de halve waarheden en de verdraaide feiten, maar vooral door het gebrek aan aandacht voor twee essentiële zaken: enerzijds het bredere kader van de economische crisis (je zou bijna denken dat de Grieken de wereldwijde crisis hebben veroorzaakt) en anderzijds de geringe aandacht van de gevolgen van de crisis voor de gewone mensen in Griekenland. Niet het economische systeem of de verkeerde politieke keuzes werden als schuldige aangewezen, maar 'de' Grieken werden als zondebok aangewezen. Waardoor het zelfs kon gebeuren dat een kind van negen hij het Jeugdjournaal roept hoe het mogelijk is dat de plaatselijke bibliobus wordt wegbezuinigd terwijl zoveel geld naar de Grieken gaat.

Daarnaast hebben de redacties van de verschillende Nederlandse media hoogst­waarschijnlijk overuren moeten maken. Want om onderscheidend te zijn ten opzichte van alle andere programma's moest je op z'n minst een paar Grieken zelf aan het woord laten. Maar hoe kom je aan die Grieken? Je kan geen blik opentrekken en met googlen kom je ook niet ver. De vraag was zo groot dat de Grieken dreigden op te raken! Iedereen was welkom, want Griek zijn stond gelijk aan deskundig zijn over de meest ingewikkelde sociaal- economische problematiek waar Grieken­land en de rest van Europa op dit moment mee geconfronteerd wordt. Persoonlijk vind ik het dapper van de mensen die op het moment dat de hele wereld over de Grieken heen valt en de nuance tot een overbodige luxe is verworden, toch een andere stem proberen te laten horen. Hoe hebben enkele van de mensen die het woord hebben gevoerd dat ervaren?

Giorgos Gavriilidis woont en werkt al meer dan twintig jaar in Nederland. Hij was twee keer te gast bij het programma 'Debat op 2'. Verschillende media hadden hem benaderd, soms wel meerdere op één dag. Hij heeft bewust gekozen om niet mee te werken aan programma's waar je niet de ruimte kreeg om een 'afwijkende' mening te geven. 'Ik vond de berichtgeving eendimensionaal en ik wou minder gehoorde argumenten naar voren brengen.' Zo vindt hij bijvoorbeeld de leningen aan Griekenland met 5% rente, terwijl Nederland zelf maar 2% betaalt, geen hulp maar 'woekerpraktijken'. In de storm van negatieve berichtgeving heeft Giorgos het beeld dat van de Grieken was ontstaan willen corrigeren, maar de schade was grotendeels al geleden. Om de ernst van de zaak duidelijk te maken noemt hij als voorbeeld klanten die wegliepen bij een Grieks restaurant 'omdat ze al betaald hadden'.

Theodoor Klouvas is geboren en getogen op Rhodos. Hij kwam enkele jaren geleden naar Nederland om te studeren en nam, samen met andere Griekse studenten, het initiatief om een Griekse studentenvereniging op te richten. Ook hij werd de afgelopen periode meerdere malen dagelijks door diverse media benaderd. Hij heeft dit ervaren al een heksenjacht op Griekenland en de Grieken. Hij deed mee aan veel en verschillende media in een poging om een juist beeld van de situatie in Griekenland te geven: 'Het is geen Griekse maar een Europese crisis. Griekenland is alleen de eerste dominosteen die wankelt.' Persoonlijk had hij niet echt aanvaringen met Nederlanders, zegt Theodoor. Wel was de opmerking 'Raap het op, je zal het nodig hebben' toen hij 10 euro­cent liet vallen, op zijn minst vervelend, Maar ook flauwe grapjes en opmerkingen,zelfs van mensen uit zijn naaste omgeving of docenten op de universiteit kwamen voor, waardoor hij er meer dan genoeg van heen. Vooral met de Telegraaf en de Spits heeft Theodoor het helemaal gehad, want die verdraaiden bewust zijn woorden. Hiervan heeft hij geleerd om voortaan inzage te vragen vóór publicatie. Volgens Theodoor vindt gelukkig een verschuiving in de berichtgeving plaats en komt er de laatste tijd wat meer aandacht voor de situatie van de gewone mensen in Griekenland.

Dit artikel verscheen eerder in Lize Bulletin 71, december 2011